پرش به محتوای اصلی
اخبار هوش مصنوعی

Computer Use کرسر چیست؛ ایجنتی که روی دسکتاپ کلیک می‌کند

کرسر Computer Use را معرفی کرد: ایجنت کدنویس حالا در برنامه‌های دسکتاپ کلیک می‌کند و اپی را که ساخته، خودش تست می‌کند؛ ولی دسکتاپ شما ماشین مجازی دورانداختنی نیست.

۱۷ دقیقه مطالعه
اشتراک‌گذاری:
تصویر رسمی کرسر؛ لوگوی ویرایشگر کدنویس هوش مصنوعی روی پس‌زمینهٔ تیره.
تصویر رسمی کرسر؛ لوگوی ویرایشگر کدنویس هوش مصنوعی روی پس‌زمینهٔ تیره.
فهرست مطالب

کرسر در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ (۳۱ مهر ۱۴۰۵) قابلیتی به نام Computer Use را معرفی کرد؛ قابلیتی که به ایجنت کدنویس داخل ویرایشگر اجازه می‌دهد در برنامه‌های دسکتاپ شما کلیک کند، تایپ کند و از صفحه عکس بگیرد تا اپی را که خودش نوشته، خودش هم تست کند. تا پیش از این، ایجنت فقط کد می‌نوشت و تستِ قسمت‌های تصویری با شما بود؛ حالا قرار است همان ایجنت شبیه‌ساز آیفون را باز کند، روی دکمه‌ها بزند و نتیجه را خودش ببیند. در ادامه می‌خوانی این قابلیت دقیقاً چه می‌کند، چطور فعال می‌شود، چرا از نظر امنیتی با بقیهٔ ابزارهای کرسر فرق دارد و پیش از امتحانش چه احتیاط‌هایی لازم است.

پاسخ کوتاه

  • Computer Use به ایجنت کرسر اجازه می‌دهد با برنامه‌های گرافیکی روی کامپیوتر خودتان کار کند؛ یعنی کلیک، تایپ و عکس‌گرفتن از صفحه، نه فقط ویرایش فایل و اجرای دستور.

  • به گفتهٔ کرسر، هدف اصلی تست‌کردن است: ایجنت قابلیتی را که ساخته، خودش در شبیه‌ساز آیفون یا یک برنامهٔ دسکتاپ امتحان می‌کند و بعد کد را اصلاح می‌کند.

  • خبر را کرسر روز ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ با یک پست در شبکهٔ اجتماعی ایکس اعلام کرد؛ ویدیوی دموی آن یک اپ تمرینی به نام «اپ پیاده‌روی» را نشان می‌دهد.

  • برای استفاده، ویرایشگر کرسر را به‌روز می‌کنی و در گفت‌وگوی ایجنت، Computer Use را با علامت @ صدا می‌زنی؛ یا خود ایجنت وقتی لازم بداند، آن را انتخاب می‌کند.

  • طبق گزارش رسانه‌های فناوری، کرسر همراه این قابلیت تغییری در قیمت اعلام نکرده است؛ ولی رفتار امنیتی مسیر تازه هنوز کامل مستند نشده و همین، مهم‌ترین نکتهٔ احتیاطی ماجرا است.

اول زمینه: Computer Use چیست؟

اگر با کرسر کار نکرده‌ای، اول دو مفهوم را جدا کن؛ چون بقیهٔ مطلب روی همین دو مفهوم سوار است.

ایجنت کدنویس یعنی چه؟

ایجنت کدنویس، یعنی یک دستیار هوش مصنوعی داخل ویرایشگر کد که فقط جواب سؤال نمی‌دهد؛ خودش فایل می‌سازد، کد را تغییر می‌دهد، دستور اجرا می‌کند و نتیجه را می‌خواند. کرسر از همین جنس است: تو می‌گویی «صفحهٔ ورود بساز» و ایجنت فایل‌ها را می‌نویسد و پروژه را اجرا می‌کند. تا اینجا همه‌چیز داخل دنیای کد می‌گذشت؛ یعنی جایی که همه‌چیز متن است.

کنترل رایانه یعنی چه؟

کنترل رایانه، یعنی ایجنت به‌جای خواندن متن، با همان چیزی کار کند که تو با چشم می‌بینی: پنجره‌ها، دکمه‌ها، فیلدهای متنی و منوها. ایجنت از صفحه عکس می‌گیرد تا بفهمد چه چیزی کجاست، بعد نشانگر را حرکت می‌دهد، کلیک می‌کند و تایپ می‌کند. به زبان ساده، ایجنت برای چند دقیقه نقش کاربر پشت میز را بازی می‌کند؛ با این تفاوت که خسته نمی‌شود و هر مرحله را می‌تواند دوباره تکرار کند.

فرقش با ابزار مرورگر چیست؟

کرسر پیش از این هم ابزار مرورگر داشت؛ ولی نصب‌کننده‌ها، شبیه‌ساز موبایل، پنجره‌های تنظیمات سیستم و برنامه‌های دسکتاپ در مرورگر باز نمی‌شوند. Computer Use همین شکاف را پر می‌کند: جایی که دستور متنی و صفحهٔ وب جواب نمی‌دهند، ایجنت با همان رابط گرافیکی کار می‌کند. اگر با ایجنت‌های کدنویس دیگر آشنا هستی، بررسی کلود کد تصویر خوبی از این سبک کاری می‌دهد.

در ۲۳ اکتبر دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟

کرسر خبر را نه با یک پست وبلاگی مفصل، بلکه با یک پست کوتاه در حساب رسمی‌اش در ایکس اعلام کرد؛ همراه یک ویدیوی ۲۱ ثانیه‌ای. این نکته را صریح می‌گوییم چون مهم است: تا لحظهٔ نوشتن این مطلب، کرسر برای این قابلیت پست وبلاگی یا صفحهٔ مستندات جداگانه‌ای منتشر نکرده و بیشتر جزئیات، از همین پست و گزارش رسانه‌هایی می‌آید که آن را پوشش داده‌اند. پس هرچه در ادامه می‌خوانی، ادعای خود کرسر یا گزارش دیگران است، نه نتیجهٔ آزمون مستقل ما.

در ویدیوی دمو، کاربر در پروژه‌ای به نام «اپ پیاده‌روی» از ایجنت می‌خواهد قابلیت «علاقه‌مندی به مسیرها» را اضافه کند و بعد همان را نشان بدهد. ایجنت کد را تغییر می‌دهد، اپ را در شبیه‌ساز آیفون باز می‌کند و خودش روی مسیرها می‌زند تا ببیند دکمهٔ علاقه‌مندی کار می‌کند یا نه. در بالای صفحه هم بنری دیده می‌شود که می‌گوید «کرسر در حال استفاده از شبیه‌ساز است». همین یک جمله، کل ایده را خلاصه می‌کند: تست، دیگر یک مرحلهٔ جداگانه بعد از کدنویسی نیست؛ بخشی از همان کار است.

پیشینهٔ این درخواست هم جالب است: طبق گزارش DEV، کاربران از ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ در انجمن رسمی کرسر خواستار کنترل دسکتاپ محلی بودند؛ با اجازهٔ صریح کاربر و ثبت اقدامات. پاسخ کارکنان کرسر در ۶ اکتبر این بود که «هنوز در حال بررسی هستیم و زمان‌بندی مشخصی نداریم». هفده روز بعد، قابلیت اعلام شد.

چطور فعالش می‌کنی؟

طبق گزارش رسانه‌های فناوری، مسیر فعال‌سازی کوتاه است و نکتهٔ پیچیده‌ای ندارد.

فراخوانی دستی با @Computer Use

در یک گفت‌وگوی ایجنت، علامت @ را می‌زنی و از فهرست، Computer Use را انتخاب می‌کنی؛ بعد دستور را مثل همیشه می‌نویسی. مثال گزارش‌شده در راهنمای فلاویو کوپس، توسعه‌دهندهٔ ایتالیایی، این است: «@Computer Use؛ اپ یادداشت‌های باز را بررسی کن.» شروع با یک دستور بی‌خطر که چیزی را تغییر نمی‌دهد، عاقلانه‌ترین اولین قدم است.

انتخاب خودکار توسط ایجنت

اگر چیزی را صدا نزنی، خود کرسر وقتی تشخیص بدهد کار به تعامل تصویری نیاز دارد، این ابزار را انتخاب می‌کند. مثلاً اگر بگویی «صفحهٔ ثبت‌نام را بساز و امتحانش کن»، ایجنت برای بخش «امتحانش کن» سراغ Computer Use می‌رود. این خودکاربودن راحت است، ولی یک پیامد دارد: ممکن است نفهمی دقیقاً از چه لحظه‌ای ایجنت شروع به کلیک‌کردن کرده است. پس اگر روی پروژهٔ حساسی کار می‌کنی، فراخوانی دستی را ترجیح بده تا کنترل زمان شروع دست خودت باشد.

به‌روزرسانی و قیمت

برای دریافت این قابلیت، باید ویرایشگر دسکتاپ کرسر را از صفحهٔ دانلود رسمی به‌روز کنی. طبق گزارش آلفاسیگنال، کرسر همراه این معرفی هیچ تغییری در قیمت اعلام نکرده است. این یعنی فعلاً هزینهٔ جداگانه‌ای برای آن در نظر گرفته نشده؛ ولی چون اطلاعیهٔ رسمی قیمتی منتشر نشده، اگر کرسر در آینده طرح اشتراک را تغییر بدهد، این وضعیت هم می‌تواند عوض شود.

چرخهٔ کاری تازه: از کد تا تست، بی‌وقفه

مهم‌ترین تغییر Computer Use، حذف رفت‌وبرگشت‌های دستی بین نوشتن کد و دیدن نتیجه است. طبق شرح آلفاسیگنال، چرخهٔ تازه این‌طور می‌چرخد:

  1. ایجنت پروژه را ویرایش می‌کند و نسخهٔ تازه را می‌سازد.

  2. یک برنامهٔ بومی، شبیه‌ساز، نصب‌کننده یا پنجرهٔ سیستمی را باز می‌کند.

  3. روی کنترل‌ها کلیک می‌کند، متن وارد می‌کند و در مسیر حرکت می‌کند.

  4. از صفحهٔ نتیجه عکس می‌گیرد و خروجی را ارزیابی می‌کند.

  5. اگر چیزی درست نبود، کد را تغییر می‌دهد و چرخه را از اول تکرار می‌کند.

اگر برنامه‌نویس موبایل هستی، ارزش این چرخه را فوراً حس می‌کنی: تا دیروز بعد از هر تغییر خودت شبیه‌ساز را باز می‌کردی و با چشم دنبال باگ می‌گشتی؛ حالا همان مسیر را ایجنت می‌رود و تو فقط نتیجه را بازبینی می‌کنی. البته اینکه ایجنت روی دکمه زده و صفحه عوض شده، به‌معنای درست‌بودن منطق پشت دکمه نیست.

سه محیط دسکتاپی کرسر؛ حالا هر سه کامل شد

نکته‌ای که گزارش آلفاسیگنال روشن می‌کند این است که کنترل دسکتاپ برای کرسر چیز تازه‌ای نیست؛ تازه‌بودن، رسیدن آن به کامپیوتر خودت است. جدول زیر سه محیطی را که کرسر از آن‌ها حرف می‌زند، کنار هم می‌گذارد؛ جدول را این‌طور بخوان: ستون وسط می‌گوید ایجنت دقیقاً روی چه ماشینی کلیک می‌کند و ستون آخر می‌گوید هرکدام به درد چه کاری می‌خورد.

محیط

دسکتاپی که کنترل می‌شود

کاربرد معمول

ایجنت داخل ویرایشگر (تازه)

کامپیوتر خودِ توسعه‌دهنده

تست اپ‌های بومی، شبیه‌سازها و ابزارهای محلی در همان جلسهٔ کدنویسی

ایجنت ابری

یک ماشین مجازی مجزا با محیط دسکتاپ

اجرای سرورهای توسعه، تست جریان‌های مرورگر و آماده‌کردن پول‌ریکوئست از راه دور

ورکر خودمیزبان

یک جلسهٔ مک یا لینوکس تحت کنترل توسعه‌دهنده یا سازمان

اجرای وظیفه‌های ایجنت داخل زیرساخت خود سازمان

نتیجهٔ جدول ساده است: در دو محیط دیگر، ماشینِ زیر دست ایجنت از اول برای همین کار ساخته شده؛ یا مجازی و دورانداختنی است، یا ورکری جداگانه. در محیط تازه، آن ماشین همان کامپیوتری است که ایمیل و مدیر گذرواژه‌ات رویش باز است؛ همین یک تفاوت، بحث امنیتی ادامهٔ مطلب را می‌سازد.

چرا شبیه‌ساز آیفون اول آمد؟

توسعهٔ موبایل یک درد قدیمی دارد: ساختن اپ معمولاً به یک رابط تصویری ختم می‌شود که باید با ضربه‌زدن و تایپ‌کردن امتحان شود. کرسر پیش از این قابلیتی به نام Render Preview داشت که می‌توانست از شبیه‌ساز عکس بگیرد تا ایجنت ببیند صفحه چه شکلی است؛ ولی زدن روی دکمه‌ها هنوز کار خودت بود. یعنی ایجنت «می‌دید» ولی «لمس نمی‌کرد».

Computer Use همین جای خالی را پر می‌کند: بازکردن اپ، ردشدن از صفحه‌های ورود، واردکردن متن در فرم‌ها، عکس‌گرفتن از هر صفحه و برگشتن به کد برای اصلاح. برای یک تیم کوچک، این یعنی چرخهٔ «نوشت، دید، درست کرد» خیلی سریع‌تر می‌چرخد؛ به‌شرطی که حواست به بخش امنیتی ادامهٔ مطلب باشد.

فراتر از موبایل: کجاهای دیگر به کار می‌آید؟

آلفاسیگنال چند کاربرد دیگر را هم فهرست می‌کند که شاید به کار تو بخورد:

  • برنامه‌های دسکتاپی که اصلاً رابط خط فرمان کاربردی ندارند؛ مثل بعضی ابزارهای طراحی یا نصب‌کننده‌ها.

  • پنجره‌های سیستمی و جریان‌های چندپنجره‌ای که با دستور متنی نمی‌شود آن‌ها را چرخاند.

  • بررسی‌های بصریِ بازگشتی؛ یعنی مقایسهٔ ظاهر صفحه بعد از هر تغییر، برای اینکه چیزی ناخواسته به‌هم نریخته باشد.

  • تست‌های سرتاسری که از مرورگر شروع می‌شوند، به یک برنامهٔ بومی می‌رسند و به تنظیمات سیستم ختم می‌شوند.

اگر کارت فقط وب است، شاید این قابلیت برایت تغییر بزرگی نباشد؛ ولی اگر با اپ دسکتاپ یا موبایل سر و کار داری، Computer Use همان حلقهٔ گمشدهٔ بین «کد نوشت» و «کار کرد» است.

روی دیگر سکه: دسکتاپ شما ماشین مجازی دورانداختنی نیست

اینجا باید کمی سرعت را کم کنی. ایجنت ابری روی یک ماشین مجازی یک‌بارمصرف کلیک می‌کند؛ اگر چیزی خراب شود، ماشین را دور می‌اندازی. ولی ایجنت محلی روی همان نشستی کلیک می‌کند که بقیهٔ زندگی دیجیتالت هم آنجاست و آلفاسیگنال هشدار می‌دهد که ممکن است با پیام‌های خصوصی، گذرواژه‌ها، حساب‌های کاری و کنترل‌های مخرب روبه‌رو شود و با موس و کیبورد خودت هم تداخل پیدا کند.

دو مجوز مک، و فقط برای یک برنامهٔ کمکی

در مک، Computer Use به دو مجوز نیاز دارد: Accessibility برای تعامل با برنامه‌ها و Screen Recording برای عکس‌گرفتن از رابط آن‌ها. نکتهٔ ظریف این است که هر دو باید به برنامهٔ کمکی «Cursor Computer Use» داده شود، نه به خود کرسر. طبق مستندات مسیر خودمیزبان که DEV نقل می‌کند، دادن مجوز به ترمینال یا خود کرسر برای این قابلیت هیچ فایده‌ای ندارد؛ اگر ابزار کار نمی‌کند، اول همین‌جا را چک کن.

چرا جای مجوز مهم است؟

چون مجوزها در مک به هویت امضاشدهٔ برنامه چسبیده‌اند. برنامهٔ کمکی در مسیری نصب می‌شود که مستندات کرسر اعلام کرده و کپی‌کردن، امضای دوباره یا بازسازی آن، مجوزها را بی‌اعتبار می‌کند. مجوز ضبط صفحه هم به همان کاربری تعلق دارد که آن را تأیید کرده و در مک نسخهٔ ۱۵ به بعد، سیستم گاهی دوباره از همان کاربر تأیید می‌خواهد. پس اگر یک روز ابزار ناگهان از کار افتاد، پیش از اینکه دنبال باگ بگردی، ببین سیستم دوباره از تو تأیید نخواسته است.

عکس صفحه یعنی ورودی مدل

یک جمله را با خودت تکرار کن: هرچه موقع اجرای ایجنت روی صفحه است، عملاً ورودی مدل می‌شود. ایجنت برای دیدن عکس می‌گیرد؛ پس اگر ایمیل، چت، تب بانکی یا مدیر گذرواژه‌ات باز باشد، تصویرشان هم در همان مسیر می‌رود. آلفاسیگنال هم هشدار می‌دهد «محلی» در اینجا فقط یعنی ماشینی که کنترل می‌شود، نه اجرای مدل روی همان دستگاه؛ پس «محلی» را با «خصوصی» اشتباه نگیر. برای درک بهتر تفاوت محیط ایزوله با دسکتاپ شخصی، مطلب سندباکس‌های ابری داکر را هم ببین.

پنج عادت امن، قبل از اینکه @Computer Use را بزنی

این فهرست از توصیه‌های آلفاسیگنال و DEV جمع شده و برای استفادهٔ روزمره است؛ نه برای اینکه بترسی، برای اینکه با خیال راحت‌تر امتحان کنی:

  • با حساب آزمایشی و محیط غیرکاری شروع کن؛ هرگز اولین تست را روی حساب اصلی یا دادهٔ واقعی انجام نده.

  • برنامه‌های نامربوط را ببند؛ ایمیل، پیام‌رسان، مدیر گذرواژه و تب بانکی را از جلوی چشم ایجنت بردار.

  • دستور را باریک بنویس؛ «شبیه‌ساز را باز کن، وارد شو و از هر صفحه عکس بگیر» خیلی بهتر از «اپ را تست کن» است.

  • قبل از اقدامات چندمرحله‌ای، تغییراتت را کامیت یا استش کن تا اگر چیزی خراب شد، برگردانی داشته باشی.

  • بین جلسه‌ها مجوز را خاموش کن؛ وقتی کارت تمام شد، تیک Cursor Computer Use را در تنظیمات حریم خصوصی سیستم بردار و جلسهٔ بعد دوباره بده.

یک عادت ششم را هم از خودمان اضافه کن: وقتی ایجنت مشغول کلیک‌کردن است، موس را رها کن. جنگیدن تو و ایجنت سر یک نشانگر، هم نتیجه را خراب می‌کند و هم ممکن است کلیک را به جای اشتباه بفرستد.

این خبر برای خوانندهٔ فارسی‌زبان چه معنایی دارد؟

اگر توسعه‌دهندهٔ ایرانی هستی که با کرسر کار می‌کنی، این قابلیت از نظر فنی به موقعیت جغرافیایی‌ات ربطی ندارد؛ روی همان کامپیوتر خودت اجرا می‌شود و به سرور خاصی وابسته نیست. ولی دو نکتهٔ عملی دارد. اول اینکه کرسر یک سرویس اشتراکی پولی است و دسترسی به آن برای کاربر ایرانی، مثل بقیهٔ ابزارهای توسعهٔ خارجی، تابع شرایط حساب و پرداخت توست؛ این مطلب دربارهٔ روش پرداخت یا دورزدن محدودیت، توصیه‌ای نمی‌کند و فقط وضعیت را همان‌طور که هست می‌گوید. دوم اینکه مستندات مسیر تازه هنوز به زبان انگلیسی و ناقص است؛ پس اگر می‌خواهی در پروژهٔ کاری از آن استفاده کنی، اول روی یک پروژهٔ تمرینی و با حساب جداگانه امتحانش کن، نه روی کد مشتری.

نکتهٔ مثبت برای تیم‌های کوچک ایرانی هم روشن است: تیمی که tester جدا ندارد، می‌تواند بخشی از تست رابط کاربری را به ایجنت بسپارد؛ به‌شرطی که پنج عادت امن بالا را رعایت کند.

چه چیزی هنوز روشن نیست؟

صداقت خبری ایجاب می‌کند ندانسته‌ها را هم فهرست کنیم؛ چون همین ندانسته‌ها تعیین می‌کنند که این ابزار را کجای کارت بگذاری:

  • آیا ایجنت پیش از کلیک در یک برنامهٔ تازه، از تو تأیید می‌خواهد؟ برای مسیر داخل ویرایشگر، هنوز مستند نشده است.

  • آیا می‌شود فهرستی از برنامه‌های مجاز تعیین کرد تا ایجنت سراغ بقیه نرود؟ هنوز اعلام نشده است.

  • عکس‌های صفحه کجا نگه داشته می‌شوند و چه مدت می‌مانند؟ هنوز روشن نیست.

  • این قابلیت روی ویندوز هم می‌آید یا فعلاً مک‌محور است؟ فهرست سیستم‌های پشتیبانی‌شده برای مسیر تازه اعلام نشده است.

  • مسیریابی مدل در این حالت چگونه است و داده‌ها دقیقاً کجا پردازش می‌شوند؟ کرسر جزئیاتی منتشر نکرده است.

تا وقتی این سؤال‌ها جواب مستند نگیرند، عاقلانه‌ترین برچسب برای Computer Use این است: «ابزار قدرتمند برای محیط تمرینی و پروژهٔ غیرحساس، با احتیاط برای محیط کاری».

رقبا چه می‌کنند؟

کرسر در این مسیر تنها نیست و همین، نشان می‌دهد کنترل رایانه دارد به یک قابلیت استاندارد تبدیل می‌شود. آنتروپیک کنترل رایانه را از طریق کلود ارائه می‌دهد و اگر کنجکاوی که آن مسیر چه شکلی است، آموزش فعال‌سازی Computer Use کلود را ببین. اوپن‌ای‌آی هم فناوری «ایجنتِ کاربرِ رایانه» خودش را توسعه داده است. گیت‌هاب کوپایلت هم پیش‌نمایش کنترل دسکتاپ را برای مک و ویندوز معرفی کرده و مطلب کوپایلت Computer Use جزئیات آن را پوشش داده است.

تفاوت کرسر با این‌ها در نقطهٔ شروع است: کوپایلت و کلود از بیرون به دسکتاپ نگاه می‌کنند، ولی کرسر از داخل ویرایشگری می‌آید که کد را هم در دست دارد. یعنی ایجنت هم می‌نویسد و هم امتحان می‌کند، بی‌آنکه بین دو ابزار جابه‌جا شوی. این یکپارچگی، برگ برندهٔ کرسر است؛ و در عین حال، همان چیزی است که بحث امنیتی‌اش را جدی‌تر می‌کند.

جمع‌بندی

Computer Use ایجنت کرسر را از نویسندهٔ کد به همکاری تبدیل می‌کند که خودش هم محصول را لمس می‌کند: می‌سازد، باز می‌کند، کلیک می‌کند، می‌بیند و برمی‌گردد تا درستش کند. برای توسعه‌دهندهٔ موبایل و دسکتاپ، این قدمی واقعی به‌سمت چرخهٔ بستهٔ ساخت و تست است؛ ولی چون این همکار روی همان دسکتاپی راه می‌رود که بقیهٔ زندگی دیجیتالت هم آنجاست، نمی‌شود با بی‌خیالیِ یک ابزار متنی به آن نگاه کرد.

توصیهٔ ما روشن است: اگر کرسر داری، همین امروز روی یک پروژهٔ تمرینی امتحانش کن؛ با دستور باریک، برنامه‌های نامربوط بسته و حساب آزمایشی. ولی برای پروژهٔ کاری و دادهٔ حساس، صبر کن تا کرسر رفتار تأیید، فهرست برنامه‌های مجاز و نگهداری عکس‌ها را مستند کند. ابزارهای قدرتمند، با همین یک مرز باریک بین «دستیار» و «ریسک» از هم جدا می‌شوند: اینکه بدانی دقیقاً کجا و روی چه چیزی کلیک می‌کنند.

پرسش‌های متداول

Computer Use کرسر چیست؟

قابلیتی در ویرایشگر کرسر است که به ایجنت اجازه می‌دهد در برنامه‌های دسکتاپ کلیک کند، تایپ کند و از صفحه عکس بگیرد تا اپی را که ساخته، خودش تست کند.

این قابلیت کی معرفی شد؟

در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ (۳۱ مهر ۱۴۰۵) با یک پست در حساب رسمی کرسر در شبکهٔ اجتماعی ایکس، همراه یک ویدیوی ۲۱ ثانیه‌ای از تست یک اپ تمرینی در شبیه‌ساز آیفون.

چطور آن را فعال کنم؟

ویرایشگر کرسر را به‌روز کن، بعد در یک گفت‌وگوی ایجنت علامت @ را بزن و Computer Use را انتخاب کن؛ یا بگذار خود ایجنت وقتی کار به تعامل تصویری نیاز داشت، آن را انتخاب کند.

آیا استفاده از آن هزینهٔ اضافه دارد؟

طبق گزارش آلفاسیگنال، کرسر همراه این معرفی هیچ تغییری در قیمت اعلام نکرده است؛ ولی اطلاعیهٔ رسمی قیمتی هم منتشر نشده، پس وضعیت آینده می‌تواند عوض شود.

آیا ایجنت می‌تواند به ایمیل یا گذرواژه‌های من دسترسی پیدا کند؟

اگر آن برنامه‌ها موقع اجرا باز باشند، تصویرشان در عکس‌های صفحه دیده می‌شود و عملاً ورودی مدل است. پس پیش از اجرا، برنامه‌های نامربوط و حساس را ببند و با حساب آزمایشی کار کن.

چرا مجوزها باید به برنامهٔ کمکی داده شود، نه به خود کرسر؟

چون در مک، مجوزهای Accessibility و Screen Recording به هویت امضاشدهٔ همان برنامهٔ کمکی «Cursor Computer Use» چسبیده‌اند و دادن آن‌ها به ترمینال یا خود کرسر، برای این قابلیت اثری ندارد.

آیا این قابلیت روی ویندوز هم کار می‌کند؟

فهرست سیستم‌های پشتیبانی‌شده برای مسیر داخل ویرایشگر هنوز اعلام نشده است؛ مستندات موجود بیشتر مسیر خودمیزبان در مک و لینوکس را پوشش می‌دهد.

آیا آزمون این قابلیت مستقل و بی‌طرفانه بوده است؟

نه؛ جزئیات این مطلب از اعلام رسمی کرسر در ایکس و گزارش رسانه‌های فناوری می‌آید و ما خودمان آن را در محیط واقعی تست نکرده‌ایم.

منابع

برچسب‌ها:هوش مصنوعیهوش مصنوعی مولدبرنامه‌نویسیتوسعه‌دهنده
اشتراک‌گذاری:

مطالب مرتبط

عضویت در خبرنامه

آخرین اخبار هوش مصنوعی و فناوری را در ایمیل خود دریافت کنید.

پس از عضویت یک ایمیل تأیید برایتان ارسال می‌شود. هر زمان می‌توانید اشتراک خود را لغو کنید و ایمیل شما برای هدفی جز ارسال خبرنامه استفاده نمی‌شود. جزئیات در صفحه حریم خصوصی آمده است.