بررسی Earendil Pi 1.0؛ هارنس عامل کدنویسی MIT ۲۰۲۶

Earendil Pi 1.0 هارنس عامل کدنویسی است که Earendil روز ۱ اکتبر ۲۰۲۶ نسخهٔ پایدارش خواند: نرم‌افزار متن‌باز با مجوز MIT، داخل ترمینال، و عمداً کوچک تا خودتان با افزونه شکلش بدهید. خود شرکت می‌گوید هر هفته صدها هزار نفر از Pi استفاده می‌کنند؛ این رقم ادعای Earendil است، نه شمارش مستقل. اگر ادیتور آماده می‌خواهید، Cursor یا عامل بسته‌بندی‌شدهٔ Claude Code مسیر دیگری است. Pi اسکلت را می‌دهد و چینش کار را به شما می‌سپارد.

در گیت‌هاب، مخزن earendil-works/pi با زبان TypeScript و مجوز MIT ثبت شده و در ۳ اکتبر ۲۰۲۶ بیش از ۱۱۱ هزار ستاره داشت. سند اصلی در pi.dev است و پست انتشار Pi 1.0 فهرست قابلیت‌های همین نسخه را آورده. این مطلب معرفی و بررسی نقش محصول است، نه امتیاز ستاره‌ای و نه بنچمارک سرعت کدنویسی.

Pi 1.0 چیست؟ پاسخ کوتاه

• هارنس یعنی لایهٔ دور مدل زبانی: گفتگو را نگه می‌دارد و ابزارهایی مثل خواندن فایل و اجرای دستور را صدا می‌زند.

• Pi این لایه را کوچک نگه داشته. زیراجنت و حالت برنامه‌ریزی را داخل هسته نگذاشته؛ می‌گوید خودتان بسازید یا بستهٔ آماده نصب کنید.

• نسخهٔ ۱٫۰ روز ۱ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد. نصب رسمی از pi.dev است و جایگزین npm هم هست. پیش‌نیاز Node.js نسخهٔ ۲۲٫۱۹ یا جدیدتر است.

• مدل را خودتان می‌آورید: کلید API یا ورود اشتراکی، از چند شرکت، و تعویض مدل وسط همان نشست.

• همان روز بستهٔ آزمایشی Pi Durable هم آمده؛ جای عامل ترمینال را نمی‌گیرد.

• مجوز نرم‌افزار MIT است. هزینهٔ خود مدل جداست و Pi جدول قیمت اشتراک خودش ندارد.

• زاویهٔ مطلب: برای کسی که می‌خواهد عامل کدنویسی را با گردش‌کار خودش جفت کند، نه برعکس.

زمینه: هارنس عامل کدنویسی یعنی چه؟

مدل زبانی به‌تنهایی پوشهٔ پروژه را نمی‌بیند. چیزی باید پرسش شما را ببرد، جواب مدل را بخواند، اگر مدل خواست فایلی باز شود آن را باز کند، و نتیجه را برگرداند. به این دوروبر می‌گویند هارنس. محصول‌های آشنا مثل Claude Code یا Cursor همین کار را می‌کنند، ولی بسیاری از انتخاب‌ها را از قبل قفل کرده‌اند: زیراجنت، حالت برنامه، ظاهر، و گاهی حتی مدل.

شعار Pi در سایت خودش این است که هارنس‌های زیادی هست، ولی این یکی مال شماست. یعنی اگر دستوری، ابزاری یا ظاهر دیگری خواستید، یا خود Pi برایتان می‌سازد یا یک بستهٔ دیگران را نصب می‌کنید. Earendil می‌گوید ویژگی را زود وارد هسته نمی‌کند؛ اول باید در عمل بماند، بعد پیچیدگی‌اش با فایده‌اش سنجیده شود. نسخهٔ ۱٫۰ را نتیجهٔ همان صبر می‌داند، نه فهرست هر چیزی که این هفته در ابزارهای عامل مد شده.

اگر تازه‌کارید، Pi را «چت داخل ترمینال» فرض نکنید. چت هست، ولی ارزش اصلی‌اش این است که همان چت را می‌توانید به شکل اسکریپت، به شکل برنامهٔ دیگر، یا با افزونهٔ خودتان دربیاورید. برای مقایسهٔ نقش با عامل‌های دسکتاپ، DeepSeek Harness Desktop و Command Code Desktop محصول دیگری‌اند: آنجا پنجره و گردش‌کار آماده است؛ اینجا ترمینال و قطعهٔ قابل‌حمل.

نسخهٔ ۱٫۰ دقیقاً چه اضافه کرده؟

طبق پست رسمی ۱ اکتبر ۲۰۲۶، این‌ها به Pi اضافه شده‌اند. جایی که خود پست جزئیات را باز نکرده، همان را می‌گوییم و حدس نمی‌زنیم.

• Codemode. Earendil آن را پشتیبانی بومی از MCP و مدل‌هایی می‌داند که چت زبانی معمولی نیستند؛ مثال خودشان Jev و مدل تصویر است. MCP پروتکلی است برای وصل کردن ابزار بیرونی با یک شکل ثابت. در دموی همان پست، Pi اسکریپتی می‌نویسد که یک هفته کامیت را کوتاه خلاصه کند.

• مدل مجازی با افزونه. دمو نشان می‌دهد می‌شود مدلی ساخت که برنامه‌ریزی را با Claude Opus بدهد و پیاده‌سازی را به مدل دیگری بسپارد، و Jev زمان تعویض را بگوید. این نمونهٔ افزونه است. Pi اشتراک آن مدل‌ها را همراه خودش نمی‌فروشد.

• بارگذاری دیرتر ابزارها. در فهرست ۱٫۰ آمده. معنی رایج این عبارت این است که همهٔ ابزار از پیام اول داخل زمینه نیایند. پست، سازوکار دقیق را شرح نداده.

• گرم کردن حافظهٔ نهان مدل‌های Anthropic. فقط در فهرست آمده. حافظهٔ نهان یعنی بخش تکراری زمینه هر بار از نو حساب نشود. Earendil در همان پست نگفته این گرم‌کردن دقیقاً چه درخواستی می‌فرستد.

• پیام سیستم وسط گفتگو. پرانتز خود پست: تغییر دستور و ابزار با آگاهی از رونوشت. یعنی لازم نیست برای عوض کردن قواعد، نشست را دور بیندازید.

• پوستهٔ تازهٔ صفحهٔ ترمینال و حالت تمام‌صفحه به‌صورت پیش‌فرض.

Earendil می‌گوید خیلی از ایده‌ها را ماه‌ها نگه داشته و فقط آن‌هایی را آورده که در استفادهٔ واقعی ماندند. فهرست چیزهایی که وارد ۱٫۰ نشده را منتشر نکرده؛ پس نمی‌شود گفت کدام قابلیت معروف عامل‌ها «عمداً حذف» شده، جز همان‌هایی که سند جداگانه نام برده: مثل زیراجنت و حالت برنامه که در هسته نیستند.

نصب، پیش‌نیاز و مدل‌ها

راهنمای مخزن می‌گوید Pi به Node.js نسخهٔ ۲۲٫۱۹ یا جدیدتر نیاز دارد. نصب‌کنندهٔ macOS و لینوکس و ویندوز در صورت لزوم خود Node را هم می‌تواند بگذارد. راه رسمی، اسکریپت نصب در pi.dev است؛ بعد از آن با دستور به‌روزرسانی خود Pi جلو می‌روید. این نصب‌کننده وابستگی‌ها را سنجاق می‌کند. نصب مستقیم npm با بستهٔ @earendil-works/pi-coding-agent هم هست، ولی وابستگی‌های غیرمستقیم را سنجاق نمی‌کند و راهنما می‌گوید اسکریپت‌های نصب بسته را اجرا نکنید. روی Nix هم مسیر جدا هست و برچسب انتشار را می‌توانید قفل کنید؛ راهنما مثال v1.0.0 را زده.

کار را از داخل همان پوشه‌ای شروع می‌کنید که Pi باید ببیند. برای اتصال مدل، دستور ورود داخل خود Pi است: کلید API یا ورود اشتراکی. سایت Pi این ارائه‌دهنده‌ها را نام می‌برد: Anthropic، OpenAI، Google، Azure، Bedrock، Mistral، Groq، Cerebras، xAI، Hugging Face، Kimi For Coding، MiniMax، NVIDIA، OpenRouter، Ollama و چند مورد دیگر. تعویض مدل وسط نشست با دستور مدل است، و مدل دلخواه را می‌شود از فایل یا افزونه اضافه کرد. قیمت هر مدل مال همان شرکت است؛ در پست ۱٫۰ جدول تعرفهٔ Earendil نیست.

یک نکتهٔ امنیتی که راهنما صریح گفته: Pi سامانهٔ داخلی برای محدود کردن فایل، فرایند، شبکه یا رمز ندارد. با همان اختیارات کاربری اجرا می‌شود که آن را باز کرده. اگر مرز قوی‌تر می‌خواهید، سند جداگانه‌شان سه الگو را نام برده: افزونهٔ Gondolin که ابزارها را به یک ریزماشین لینوکسی بفرستد، Docker که کل فرایند را در کانتینر بگذارد، و OpenShell که کل فرایند را در محیط سیاست‌گذاری‌شده اجرا کند. این‌ها قابلیت پیش‌فرض محصول نیستند.

چهار حالت کار، و سفارشی کردن

Pi چهار شکل استفاده دارد. حالت تعاملی همان صفحهٔ ترمینال است. حالت چاپ برای اسکریپت است و می‌تواند جریان رویداد را به‌صورت JSON بدهد. RPC پروتکل JSON روی ورودی و خروجی استاندارد است تا برنامه‌ای که با Node نوشته نشده Pi را صدا بزند. SDK برای جا دادن Pi داخل برنامهٔ TypeScript است. Earendil پروژهٔ OpenClaw را نمونهٔ واقعی این یکپارچه‌سازی معرفی می‌کند.

سفارشی‌سازی چهار قطعه دارد: افزونه، مهارت، قالب پرامپت، و پوسته. افزونه ماژول TypeScript است و به ابزار، دستور، میانبر، رویداد و صفحهٔ ترمینال دسترسی دارد. مهارت بستهٔ دستورالعمل است که وقت لازم شدن بار می‌شود، نه از همان اول، تا حافظهٔ نهان پرامپت نشکند. قالب پرامپت فایل مارک‌داون است و با یک نام کوتاه باز می‌شود. این قطعه‌ها را می‌شود یکجا به‌صورت بسته منتشر کرد و از npm یا git نصب کرد.

سایت Pi می‌گوید چیزهایی که محصول‌های دیگر داخل خودشان گذاشته‌اند، اینجا شدنی است ولی پیش‌ساخته نیست: زیراجنت، حالت برنامه، دروازهٔ اجازه، محدود کردن مسیر، اجرای SSH، سندباکس، اتصال MCP (کنار MCP داخلی)، ویرایشگر سفارشی، نوار وضعیت. اگر نخواهید بنویسید، یا از Pi می‌خواهید بسازد یا یکی از نمونه‌های آماده را نصب می‌کنید. سایت از «بیش از ۵۰ نمونه» حرف زده؛ ما تک‌تک آن نمونه‌ها را در این بررسی اجرا نکرده‌ایم.

وسط کار هم می‌شود حرف زد. Enter پیام هدایت است: بعد از ابزار جاری می‌رسد و ابزارهای باقی‌مانده را قطع می‌کند. Alt+Enter پیام بعدی است و صبر می‌کند کار تمام شود. این رفتار را سایت Pi توضیح داده، نه یک آزمون جدا از سمت ما.

حافظهٔ نشست و کنترل زمینه

نشست‌ها درختی ذخیره می‌شوند. با دستور درخت به هر نقطهٔ قبلی برمی‌گردید و از همان‌جا ادامه می‌دهید، و همهٔ شاخه‌ها در یک فایل می‌مانند. می‌شود نوع پیام را فیلتر کرد یا یک نقطه را نشانه‌گذاری کرد. خروجی HTML و اشتراک با gist گیت‌هاب هم در سند آمده.

برای اینکه زمینه شلوغ نشود چند سازوکار هست. فایل AGENTS.md دستور پروژه است و از پوشهٔ تنظیمات کاربر، پوشه‌های والد، و پوشهٔ جاری خوانده می‌شود. SYSTEM.md می‌تواند دستور سیستم پیش‌فرض را عوض کند یا به آن اضافه شود. وقتی زمینه به سقف نزدیک می‌شود، پیام‌های قدیمی خلاصه می‌شوند؛ افزونه می‌تواند شکل این خلاصه را عوض کند. مهارت‌ها دیر بار می‌شوند. افزونه هم می‌تواند پیش از هر نوبت پیام تزریق کند، تاریخچه را فیلتر کند، یا حافظهٔ بلندمدت بسازد. Earendil به این مجموعه «مهندسی زمینه» می‌گوید: یعنی شما تصمیم می‌گیرید چه چیزی وارد پنجرهٔ مدل شود، نه اینکه یک پرامپت غول‌آسا از اول قفل باشد.

جدول مقایسهٔ نقش (بدون امتیاز جعلی)

فقط نقش رایج، بر اساس سند خود Pi و معرفی‌های قبلی همین سایت. نمرهٔ کیفیت کد نیست.

قوت‌ها و محدودیت‌ها

• قوت: هسته کوچک و مجوز MIT است. می‌توانید بخوانید، عوض کنید و در کار شرکتی تکیه کنید، بدون اینکه هر قابلیت مد روز وارد برنامه شود.

• قوت: مدل به یک شرکت قفل نیست و وسط نشست عوض می‌شود. برای کسی که چند API دارد، این عملی‌تر از ابزار تک‌مدلی است.

• قوت: چهار حالت اجرا (تعاملی، اسکریپت، RPC، SDK) یعنی Pi هم ابزار روزانه است هم قطعهٔ داخل برنامهٔ خودتان.

• قوت: تاریخچه درختی و خلاصه‌سازی زمینه برای گفتگوهای طولانی ترمینال به درد می‌خورد.

• محدودیت: زیراجنت، حالت برنامه و دروازهٔ اجازه پیش‌ساخته نیست. اگر امروز یک عامل «کامل» می‌خواهید، باید افزونه نصب یا نوشته شود.

• محدودیت: بدون سندباکس داخلی، یک دستور اشتباه همان اختیارات کاربر را دارد. برای مخزن حساس باید خودتان مرز بگذارید.

• محدودیت: نصب npm وابستگی‌های غیرمستقیم را سنجاق نمی‌کند. اگر زنجیرهٔ تأمین برایتان مهم است، نصب‌کنندهٔ رسمی یا قفل Nix به سند نزدیک‌تر است.

• محدودیت: راهنمای مشارکت می‌گوید ایشو و پول‌ریکوئست مشارکت‌کنندهٔ تازه به‌صورت پیش‌فرض خودکار بسته می‌شود و نگه‌دارنده‌ها روزی یک بار نگاه می‌کنند. برای باگ فوری، این ریتم کند است.

• محدودیت: رقم «صدها هزار کاربر در هفته» فقط ادعای شرکت است. ستارهٔ گیت‌هاب هم کیفیت جواب کد را ثابت نمی‌کند.

Pi Durable همان Pi نیست

همان روز، Earendil بستهٔ آزمایشی Pi Durable را هم معرفی کرد. پست می‌گوید عامل کدنویسی Pi برای یک نفر، روی ماشین خودش (یا ماشین دور)، داخل ترمینال است. اگر فرایند بمیرد، انسان نگاه می‌کند و می‌گوید ادامه بده. Durable برای شکل دیگری است: عامل طولانی که از چند سطح در دسترس باشد، گفتگوی خیلی بلند داشته باشد، از خرابی برگردد، و چند نفر همزمان هدایتش کنند. جای Pi ترمینال را نمی‌گیرد. درس‌هایی که آنجا ثابت شود بعداً ممکن است به عامل کدنویسی برگردد.

تعریف خودشان از هارنس در آن پست: محل ذخیره، به‌علاوهٔ دستگاهی که یک یا چند گفتگو با مدل را موازی جلو ببرد، ابزار را صدا بزند، و محیط اجرای ابزار را مشخص کند. محیط اجرا می‌تواند لپ‌تاپ، ماشین مجازی دور، یا یک جعبهٔ حافظه‌ای باشد. هر گام یک «وظیفه» است و پیش از رفتن به گام بعد، نقطهٔ ذخیره می‌گذارد. اگر فرایند بمیرد، فرایند تازه همان ذخیره را باز می‌کند و کار ناتمام را از آخرین نقطه ادامه می‌دهد. درخواست مدلِ قطع‌شده دوباره فرستاده می‌شود؛ ابزارِ قطع‌شده فقط اگر خودش گفته باشد تکرار امن است دوباره اجرا می‌شود.

ذخیرهٔ آماده: حافظه، SQLite و JSONL. می‌گویند کد SQLite و JSONL به API مخصوص Node وابسته نیست و با آداپتر کوچک روی Bun یا داخل Cloudflare Durable Object هم می‌رود. یک فرایند مالک ذخیره است و بقیه به آن وصل می‌شوند. چند گفتگو همزمان کار می‌کنند و می‌شود از یک نقطهٔ رونوشت انشعاب گرفت، بدون کپی کردن کل تاریخچه. کلاینت دیررس هم وضعیت فعلی را می‌گیرد و بعد فقط تغییرها را.

Earendil اندازهٔ سورس Durable را بدون تست حدود ۱۵ هزار خط گفته تا عامل بتواند خودش آن را بخواند. نصب پیشنهادی سه بسته است: @earendil-works/pi-durable و @earendil-works/pi-ai و @earendil-works/chord. API هنوز ممکن است عوض شود. دموی برنامه‌ریز سفر را حدود ۱۳۰۰ خط TypeScript توصیف کرده‌اند که بیشترش صفحهٔ ترمینال است. این بررسی آن دمو را اجرا نکرده؛ فقط نقش بسته را از پست رسمی جدا کرده تا با خود Pi 1.0 قاطی نشود.

جمع‌بندی

Pi 1.0 برای کسی است که عامل کدنویسی را قطعهٔ قابل‌اعتماد می‌خواهد، نه محصول قفل‌شده. مجوز MIT، مدل چندشرکتی، نشست درختی، و افزونهٔ TypeScript همان وعده‌ای است که سند داده. در برابرش، نبود سندباکس داخلی، نبود زیراجنت آماده، و تفاوت نصب‌کنندهٔ رسمی با npm را باید قبل از استفادهٔ جدی بپذیرید. Pi Durable را کنارش بگذارید فقط اگر عامل باید بعد از خاموش شدن فرایند، بین چند نفر، یا خارج از یک ترمینال زنده بماند؛ آن هنوز آزمایشی است.

شروع عملی: سند pi.dev/docs/latest، نصب از همان سایت یا بستهٔ npm، ورود به یک مدل، و یک کار کوچک داخل یک مخزن غیرحساس. اگر مرز فایل و شبکه برایتان مهم است، اول یکی از سه الگوی سندباکس سند را انتخاب کنید، بعد Pi را به مخزن اصلی راه بدهید.

پرسش‌های پرتکرار

Pi 1.0 دقیقاً چیست؟

هارنس عامل کدنویسی Earendil است: برنامهٔ ترمینال که مدل زبانی را به فایل و دستور وصل می‌کند. نسخهٔ ۱٫۰ در ۱ اکتبر ۲۰۲۶ به‌عنوان پایهٔ پایدار معرفی شد و مجوزش MIT است.

آیا رایگان است؟

خود نرم‌افزار متن‌باز و رایگان است. هزینهٔ مدل جداست و به کلید یا اشتراک همان ارائه‌دهنده بستگی دارد. Earendil در پست ۱٫۰ اشتراک اجباری برای خود Pi نگذاشته.

با Claude Code یا Cursor چه فرقی دارد؟

آن دو محصول آماده‌اند و بسیاری از رفتارها را خودشان تعیین کرده‌اند. Pi هسته را کوچک نگه داشته و زیراجنت و حالت برنامه را به افزونه سپرده. مدل را هم از چند شرکت می‌پذیرد، نه از یک ویترین واحد.

Pi Durable جایگزین Pi است؟

نه. پست رسمی می‌گوید Durable چارچوب آزمایشی برای عامل طولانی و چندسطحی است و عامل کدنویسی ترمینال سر جایش می‌ماند. API آن هنوز ممکن است تغییر کند.

آیا خودش جلوی دستور خطرناک را می‌گیرد؟

راهنما می‌گوید سامانهٔ اجازهٔ داخلی برای فایل، فرایند، شبکه و رمز ندارد و برنامه با اختیار همان کاربر اجرا می‌شود. محدودسازی را باید با سندباکس یا کانتینر جدا اضافه کنید.

چه مدلی لازم است؟

یک مدل لازم است، ولی مدل خاصی اجباری نیست. با ورود داخل Pi به ارائه‌دهنده‌هایی مثل Anthropic، OpenAI، Google، Ollama و بقیه وصل می‌شوید و وسط نشست هم می‌توانید مدل را عوض کنید.

روی ویندوز هم نصب می‌شود؟

بله. کنار اسکریپت لینوکس و مک، نصب‌کنندهٔ PowerShell هم در پست ۱٫۰ و راهنما آمده. پیش‌نیاز مشترک Node.js نسخهٔ ۲۲٫۱۹ یا جدیدتر است.

برای چه کسی مناسب نیست؟

اگر ادیتور گرافیکی، اجازهٔ کلیک‌به‌کلیک، یا زیراجنت آماده می‌خواهید و حال نوشتن افزونه ندارید، Cursor یا Claude Code به انتظار شما نزدیک‌ترند. Pi وقتی می‌ارزد که بخواهید هارنس را مال گردش‌کار خودتان کنید.

منابع

• پست Pi 1.0 — Earendil، ۱ اکتبر ۲۰۲۶

• پست Pi Durable — Earendil، ۱ اکتبر ۲۰۲۶

• سایت pi.dev و سند راهنما

• مخزن earendil-works/pi — مجوز MIT، TypeScript؛ شمارش ستاره در ۳ اکتبر ۲۰۲۶

• OpenClaw — نمونه‌ای که خود سند Pi به آن ارجاع داده