فهرست مطالب
گوگل ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ (۳۰ مهر ۱۴۰۵) در رویداد AGNTCon + MCPCon سرویسی به نام Agent Compute Engine را معرفی کرد؛ سرویسی که به هر ایجنت هوش مصنوعی یک کامپیوتر کوچک و جداگانه میدهد تا کد اجرا کند، مرورگر بچرخاند و هفتهها کار کند، بیآنکه رمزهای دسترسی داخل آن کامپیوتر باشد. این سرویس هنوز برای مشتریان باز نشده و پیشنمایش آن «در ماههای آینده» میآید، ولی همان زیرساختی است که امروز ایجنتهای جمینای را میچرخاند. در ادامه میخوانی این ابزار چیست، چرا گوگل برای ایجنتها کامپیوتر جداگانه ساخته و نسخهٔ متنباز آن چه فرقی دارد.
پاسخ کوتاه
Agent Compute Engine، که گوگل بهاختصار ACE هم مینویسد، یک سرویس محاسباتی مخصوص ایجنتهای هوش مصنوعی است؛ نه یک چتبات تازه و نه یک مدل جدید.
به گفتهٔ گوگل، هر ایجنت در آن یک میکرو ماشین مجازی، یعنی یک کامپیوتر مجازی کوچک و سختافزاریجدا، میگیرد؛ با هستهٔ مهمان و دسترسی ریشهٔ خودش.
رمزها و کلیدهای سرویس هرگز داخل آن کامپیوتر مجازی ذخیره نمیشوند؛ در مسیر خروج، بیرون از سندباکس، به درخواست اضافه میشوند.
وقتی ایجنت کاری ندارد و منتظر مدل یا انسان است، ماشین مجازیاش متوقف و از منابع آزاد میشود و بعد از روی عکس فوری، یعنی اسنپشات، ادامه میدهد.
نسخهٔ متنباز همین معماری، با نام Agent Substrate، روی گوگل Kubernetes Engine یا همان GKE در دسترس است و عددهای عملکردی مشهور این خبر — تا ۱۰ برابر تراکم و ۵۰۰ فعالسازی در ثانیه — مال آن است، نه مال ACE.
قیمت ACE، زمان دقیق پیشنمایش و منطقههای عرضهاش هنوز اعلام نشده است؛ گوگل فقط یک فرم «اعلام علاقهمندی» گذاشته است.
اول زمینه: ایجنت هوش مصنوعی چیست؟
چتبات معمولی را تصور کن: سؤال میپرسی، جواب میگیری و گفتوگو همانجا تمام میشود. ایجنت، یعنی عامل هوش مصنوعی، یک قدم جلوتر میرود؛ خودش ابزار دست میگیرد: فایل میخواند و مینویسد، کد اجرا میکند، در مرورگر کلیک میکند و یک وظیفهٔ چندمرحلهای را دنبال میکند.
ایجنت با چتبات چه فرقی دارد؟
تفاوت اصلی در «عمل» است. چتبات حرف میزند؛ ایجنت کار میکند. مثلاً به یک ایجنت کدنویسی میگویی «این باگ را پیدا و درست کن» و او خودش مخزن کد را میگردد، آزمایش اجرا میکند، نتیجه را میخواند و دوباره تلاش میکند. همین استقلال، هم قدرتش است و هم خطرش؛ چون اگر ایجنت به داده یا ابزاری دسترسی داشته باشد که نباید، اشتباه یا دستور مخرب میتواند همان دسترسی را به کار بگیرد.
چرا ایجنت به کامپیوتر خودش نیاز دارد؟
چون ایجنت، برخلاف یک درخواست ساده، به «جا» نیاز دارد: جایی برای اجرای کد، نگهداشتن فایلهای میانی و برگشتن به کاری که نصفه مانده است. اگر همهٔ ایجنتها روی یک ماشین مشترک و بدون دیوار بدوند، یک ایجنت میتواند به کار دیگری سرک بکشد. راهحل گوگل همینجاست: برای هر ایجنت یک اتاق دربستهٔ جدا بساز و کلیدها را بیرون از اتاق نگه دار.
گوگل دقیقاً چه چیزی معرفی کرد؟
به گفتهٔ وبلاگ رسمی گوگل کلاد، Agent Compute Engine سرویسی است که از دل نیازهای خود گوگل بیرون آمده است: اجرای انبوه ایجنتهای جمینای که کد مینویسند و اجرا میکنند، ابزارها را به کار میگیرند، مرورگر میچرخانند و گردشکارهای سازمانی را هماهنگ میکنند. گوگل میگوید ابزارهای محاسباتی سنتی برای اینجور کارها ساخته نشدهاند؛ چون ایجنتها مدام شروع میشوند، مکث میکنند، ادامه میدهند و منتظر میمانند. ACE برای همین چرخهٔ زندگی ساخته شده است.
میکرو ماشین مجازی یعنی چه؟
ماشین مجازی، یعنی یک کامپیوتر نرمافزاری که روی یک کامپیوتر واقعی سوار میشود. «میکرو» بودنش یعنی سبک و سریع است؛ برای یک ایجنت ساخته شده، نه برای یک سرور سنگین. گوگل میگوید هر میکرو ماشین مجازی ACE یک مرز سختافزاری با هایپروایزر ابری، یعنی Cloud Hypervisor، دارد و هستهٔ مهمان و دسترسی ریشهٔ خودش را میگیرد. هستهٔ مهمان یعنی سیستمعاملی که داخل آن کامپیوتر مجازی میدود و دسترسی ریشه یعنی ایجنت میتواند نرمافزار نصب کند و تنظیمات سیستم را عوض کند — همان کاری که یک توسعهدهنده روی کامپیوتر خودش میکند، ولی اینبار داخل یک جعبهٔ قفلشده.
تراشهٔ تیتانیوم چه کار میکند؟
گوگل میگوید ACE روی تیتانیوم، یعنی واحد پردازش زیرساخت اختصاصی خودش که به آن IPU میگوید، اجرا میشود و لایهٔ دفاعی ریشهگرفته از سختافزار میسازد؛ یعنی دیوار جداسازی به نرمافزاری که ایجنت میتواند دستکاری کند وابسته نیست.
چرا رمز داخل سندباکس نیست؟
اینجا مهمترین نکتهٔ امنیتی خبر است. به گفتهٔ گوگل، هر میکرو ماشین مجازی هویت خودش را دارد و از اعتبارهای کوتاهعمر استفاده میکند، ولی رمزهای سرویس داخل آن تزریق نمیشوند. در عوض، درخواست خروجی ایجنت از یک دروازهٔ محلی میگذرد و همانجا، بیرون از سندباکس، رمز لازم به آن اضافه میشود. فایدهاش را با یک مثال ببین: اگر کسی با یک دستور فریبنده ایجنت را گول بزند، ایجنت چیزی برای دزدیدن ندارد؛ چون رمز اصلاً دستش نیست. گوگل میگوید با این طراحی، حملهکننده نمیتواند امتیازش را بالا ببرد یا رمزی را برای حملهٔ بعدی بدزدد — البته این ادعای خود گوگل است.
مکث و ازسرگیری سریع چطور کار میکند؟
ایجنتها بیشتر وقتشان را منتظرند: منتظر جواب مدل، منتظر تأیید انسان، منتظر جواب یک سرویس بیرونی. اگر برای هر ایجنت یک ماشین کامل روشن بماند، بیشتر ظرفیت سرور صرف «منتظر ماندن» میشود. گوگل برای همین، مکث را به قلب ACE برده است.
وقتی ایجنت فکر میکند، چه میشود؟
به گفتهٔ گوگل، وقتی ایجنت اجرای یک ابزار را تمام میکند و وارد فاز «فکر کردن» میشود، میکرو ماشین مجازی علامت میدهد که بیکار است و با مکانیزم «ایست و بازیابی سریع»، یعنی checkpoint و restore، متوقف میشود و بعد از روی اسنپشات، یعنی عکسی از وضعیت همان لحظه، دوباره راه میافتد. برای تو انگار هیچ مکثی نبوده، ولی سختافزار در این فاصله به ایجنت دیگری داده شده است.
حافظهٔ اشتراکی یعنی هزینهٔ کمتر برای همه
نکتهٔ دوم، «حافظهٔ اشتراکی با رونوشت هنگام نوشتن» است؛ به انگلیسی copy-on-write. یعنی چند ایجنت روی یک قالب سیستمعامل، صفحههای مشترک حافظه را با هم استفاده میکنند و فقط تغییرهای خودشان را جدا نگه میدارند؛ پس تعداد زیادی ایجنت روی یک ماشین واقعی جا میشوند.
هایپردیسک؛ حافظهٔ ایجنت بین جلسهها
ایجنتها فقط به پردازش زنده نیاز ندارند؛ باید کارشان را بین جلسهها نگه دارند. به گفتهٔ گوگل، هر میکرو ماشین مجازی ACE دیسک خودش را با نام Hyperdisk دارد و فضای اجرا و زمینهٔ ایجنت روی آن میماند؛ پس اگر ایجنت امروز کاری را نصفه گذاشت، فردا از همانجا ادامه میدهد.
Agent Substrate چیست و چه فرقی با ACE دارد؟
Agent Substrate نسخهٔ متنباز و کوبرنتیزی همین معماری است؛ برای تیمهایی که روی کوبرنتیز استاندارد شدهاند یا میخواهند بین ابرها جابهجا شوند. کوبرنتیز، یعنی سامانهای برای اجرای برنامهها در ظرفهای نرمافزاری روی خوشهای از ماشینها. Substrate روی GKE، یعنی نسخهٔ مدیریتشدهٔ کوبرنتیز در گوگل کلاد، عرضه شده و به گفتهٔ گوگل امروز میشود امتحانش کرد.
عددهای Substrate را به ACE نچسبان
همهٔ عددهای چشمگیر این خبر مال Substrate است. به گفتهٔ وبلاگ رسمی گوگل، Substrate تا ۱۰ برابر تراکم محاسباتی بیشتر از محاسبهٔ سنتی میدهد؛ یعنی روی یک سرور، تا ۱۰ برابر ایجنت بیشتر جا میشود. در اعتبارسنجی بنچمارک با ۲۰۰ هزار ایجنت، ۵۰۰ فعالسازی در ثانیه را با تأخیر توقف و ازسرگیری کمتر از ۵۰۰ میلیثانیه نگه داشته است. ۵۰۰ میلیثانیه یعنی نیم ثانیه؛ برای حس مقیاس، پلک زدن تو حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیثانیه طول میکشد، پس ازسرگیری ایجنت در حد چند پلک زدن است. اما این عددها «ادعای شرکت در آزمون خودش» است و آزمون مستقل ما نیست؛ و مهمتر اینکه برای ACE، یعنی سرویس مدیریتشده، گوگل هیچ عدد تراکم، زمان بوت یا قیمتی نداده است. اگر جایی خواندی «ACE ده برابر است»، بدان خبر، دو محصول را با هم قاطی کرده است.
Substrate با چه ابزارهایی کار میکند؟
به گفتهٔ گوگل، Substrate با هر چارچوب یا هارنس ایجنت کار میکند و نامهای کلود کد، اوپنکلو و هرمس را میآورد. هارنس، یعنی برنامهای که مدل را صدا میزند و به ایجنت دستور اجرا میدهد. Substrate با حجمهای Filestore برای فضای کاری مشترک چندایجنت هم یکپارچه میشود و گوگل میگوید Nous Research همین معماری را برای ایجنتهای چندمستأجری در زیرساخت مشتریانش به کار میبرد.
حکمرانی ایجنتها؛ بخش دوم خبر
همراه با ACE، گوگل قابلیتهای حکمرانی ایجنت در پلتفرم جمینای برای کسبوکار را هم گسترش داده است. حکمرانی، یعنی اینکه سازمان بداند چه ایجنتهایی دارد، هر کدام به چه چیزی دسترسی دارند، چه خرجی میکنند و اگر خطایی کردند، ردشان کجاست. بدون این لایه، ناوگان ایجنتها زود به «ایجنتهای سایه» میرسد؛ ایجنتهایی که کسی خبر ندارد وجود دارند و داده جابهجا میکنند.
چهار ستون حکمرانی گوگل
گوگل چهار جزء را نام میبرد. Agent Gateway مثل برج مراقبت ترافیک است و ترافیک بین کاربر و ایجنت و بین ایجنت و هر جای دیگر را با سیاستهای امنیتی کنترل میکند. Agent Registry فهرست مرجع ایجنتها، ابزارها، سرورهای MCP، مهارتها، مدلها و نقطههای پایانی تأییدشده است. Agent Identity به هر ایجنت یک شناسهٔ امن یکتا با استاندارد باز SPIFFE میدهد؛ مثل امضای دیجیتال برای احراز هویت و حسابرسی. و مشاهدهپذیری ایجنت با استاندارد OpenTelemetry، معیارها، لاگها و ردها را برای هر فراخوانی مدل و هر استفاده از ابزار ثبت میکند.
حکمرانی به بیرون از گوگل هم میرسد
به گفتهٔ گوگل، این حکمرانی حالا فراتر از ابر گوگل میرود: روی زمانهای اجرای گوگل کلاد، از جمله ACE در پیشنمایش، Cloud Run و GKE؛ روی ابرهای دیگر با نقطههای اجرای سیاست سبک مبتنی بر Envoy که «بهزودی در پیشنمایش» میآید؛ و روی ایجنتهای محلی روی دستگاههای مدیریتشده، مثل کلود کد و آنتیگراوتی CLI — خانوادهٔ ایجنتهای گوگل هم در همین مسیر ساخته شدهاند. برای دروازهٔ ایجنت هم کنترل دقیق توکن و هزینه، مسیریابی هوشمند مدل و اتصال به هویتهای ثالثی مثل Ping Identity و SailPoint در راه است.
مقایسهٔ کوتاه: ACE در برابر جایگزینها
جدول زیر را اینطور بخوان: دو ستون اول، دو محصول گوگلاند که از یک معماری میآیند ولی یکی مدیریتشده و دیگری متنباز است؛ ردیف سوم، محاسبهٔ سنتی است که گوگل خودش را با آن مقایسه میکند. سندباکسهای ابری دیگری هم در بازار هستند؛ داکر کلاد سندباکس نمونهٔ دیگری از همین ایده است. این جدول جایگزین بررسی رقبایی مثل AWS یا E2B نیست؛ چون گوگل در اعلام رسمیاش عددی برای آنها نداده و ما هم عددی از خودمان نمیسازیم.
ویژگی | Agent Compute Engine | Agent Substrate روی GKE | محاسبهٔ سنتی (مرجع مقایسهٔ گوگل) |
|---|---|---|---|
مدل عرضه | سرویس مدیریتشدهٔ گوگل کلاد | زمان اجرای متنباز و کوبرنتیزمحور | ماشین مجازی یا ظرف معمولی |
جداسازی هر ایجنت | میکرو ماشین مجازی با مرز سختافزاری و تیتانیوم | میکرو ماشین مجازی یا gVisor، با هویت رمزنگاریشده | جداسازی در سطح ظرف یا ماشین مشترک |
رمز داخل سندباکس | نیست؛ تزریق در مسیر خروج، بیرون از سندباکس | نیست؛ تزریق از پروکسی خروجی | معمولاً در متغیر محیطی یا فایل داخل محیط |
رفتار در بیکاری | توقف با checkpoint و ازسرگیری از اسنپشات | عکسبرداری از حافظه و برگرداندن ماشین به استخر؛ کمتر از ۵۰۰ میلیثانیه | ماشین روشن میماند و هزینه میبرد |
تراکم اعلامشده | اعلام نشده | تا ۱۰ برابر محاسبهٔ سنتی (ادعای گوگل) | مرجع مقایسه (۱ برابر) |
ماندگاری بین جلسهها | Hyperdisk اختصاصی هر میکرو ماشین مجازی | حجمهای Filestore برای فضای کاری مشترک | بسته به پیکربندی؛ تضمینشده نیست |
وضعیت دسترسی | پیشنمایش در ماههای آینده؛ فرم اعلام علاقهمندی | امروز روی GKE قابل امتحان است | در دسترس همیشگی |
قیمت | اعلام نشده | اعلام نشده (در اعلام رسمی) | بر اساس قیمت ابر انتخابشده |
نتیجهٔ جدول ساده است: اگر همین امروز میخواهی معماری را لمس کنی، راهت Substrate است؛ اگر میخواهی سرویس مدیریتشدهٔ گوگل را بدون ادارهٔ کوبرنتیز داشته باشی، باید برای پیشنمایش ACE صبر کنی. هر دو یک هدف دارند — ایجنت جدا، امن و ارزان در حالت بیکاری — ولی در این لحظه فقط یکیشان در دسترس است.
چطور شروع کنی؛ قدمبهقدم
اول یک واقعیت را روشن کنیم: خود ACE را امروز نمیتوانی نصب یا اجرا کنی؛ چون هنوز در پیشنمایش نیست. پس «شروع» اینجا دو مسیر دارد: یکی لمس معماری با Substrate، و دیگری آماده شدن برای ACE. اگر توسعهدهنده هستی، این ترتیب را بگیر.
قدم ۱: بفهم ایجنتت دقیقاً چه دسترسیهایی میخواهد
پیش از هر ابزاری، فهرست بنویس: ایجنتت به چه فایلهایی، چه APIهایی و چه رمزهایی نیاز دارد؟ هر دسترسی که در این فهرست نیست، نباید به ایجنت برسد. این همان کاری است که Agent Registry و Agent Identity در مقیاس سازمانی انجام میدهند، ولی تو در مقیاس یک پروژه هم با همین فهرست شروع کن.
قدم ۲: Substrate را روی GKE امتحان کن
به گفتهٔ گوگل، Substrate متنباز است و مخزنش برای مشارکت جامعه باز است. اگر خوشهٔ GKE داری یا میتوانی یکی بسازی، معماری ایجنتمحور — سندباکس جدا، هویت هر ایجنت، پروکسی خروجی — را همانجا امتحان کن و یک ایجنت ساده را با هارنسی مثل کلود کد به آن وصل کن. این بهترین تمرین پیش از ACE است؛ چون همان مفاهیم را دارد، بدون اینکه منتظر پیشنمایش بمانی.
قدم ۳: برای پیشنمایش ACE اعلام علاقهمندی کن
گوگل در انتهای پست رسمیاش یک فرم «اعلام علاقهمندی» برای ACE گذاشته است. اگر تیم یا پروژهای داری که ایجنتهای همزمان زیاد میخواهد، همینجا ثبتنام کن و در فرم، مورد استفادهات را دقیق بنویس: چند ایجنت، چه ابزارهایی، و چرا سندباکس جداگانه برایت مهم است. پیشنمایشها معمولاً اول به سراغ موردهای واقعی میروند، نه فهرستهای خالی.
قدم ۴: ایجنتت را برای مکث و ادامه طراحی کن
از همین امروز، ایجنتت را طوری بنویس که بتواند متوقف و ادامه پیدا کند: وضعیت را در فایل یا پایگاه داده ذخیره کن و کارها را به قدمهای کوچک بشکن. ایجنتی که همهچیز را فقط در حافظه نگه میدارد، با هر توقف کارش را از دست میدهد.
دسترسی و قیمت؛ چه چیزی اعلام نشده است
اینجا باید صریح باشیم: در پست رسمی گوگل هیچ قیمتی برای ACE نیامده است؛ نه قیمت هر ساعت، نه قیمت هر ایجنت و نه سطح رایگان. زمان دقیق پیشنمایش هم نیامده؛ فقط «در ماههای آینده» گفته شده و منطقههای عرضه و سقف تعداد ایجنت هم اعلام نشدهاند. برای Substrate هم قیمتی نیست؛ هزینهاش همان هزینهٔ زیرساخت GKE خودت است. پس اگر جایی قیمتی برای ACE دیدی، بدان از اعلام رسمی گوگل نیست و ما هم هیچ عدد تومانی نمیسازیم.
محدودیتها و چیزهایی که هنوز روشن نیست
ACE هنوز در دسترس مشتریان نیست؛ همهٔ توصیفهای امنیتی و کاراییاش از معماری داخلی گوگل برای جمینای میآید، نه از تجربهٔ مشتریان بیرونی.
عددهای عملکردی مال Substrate است و در آزمون خود گوگل به دست آمده؛ آزمون مستقلی برای آن ندیدهایم.
گوگل نگفته است پیشنمایش ACE دقیقاً کی میآید، در کدام منطقهها، با چه سقفی و با چه قیمتی.
مشخص نیست ایجنتهای ACE در پیشنمایش با چه هارنسها و چارچوبهایی جز نمونههای نامبرده کار میکنند و آیا محدودیت زبان یا ابزار دارند.
حکمرانی چندابری و ایجنتهای محلی هنوز «بهزودی در پیشنمایش»اند؛ یعنی امروز نمیتوانی روی آنها حساب باز کنی.
دربارهٔ اینکه اگر ایجنت در سندباکس، کدی مخرب اجرا کند ولی با دسترسیهای قانونی خودش کار اشتباهی بکند، ACE چقدر جلویش را میگیرد، گوگل فقط میگوید امتیازدهی و سرقت رمز ممکن نیست؛ جلوی «کار اشتباه با دسترسی درست» را هیچ سندباکسی بهتنهایی نمیگیرد و این را خودت با سیاستهای دروازه باید کنترل کنی.
نکتهای برای خوانندهٔ فارسیزبان
اگر از ایران کار میکنی، دو نکتهٔ عملی را در نظر بگیر. اول، دسترسی به سرویسهای گوگل کلاد برای کاربران ایرانی همیشه ساده نیست و گوگل در این اعلام، چیزی دربارهٔ ایران، تحریم یا منطقههای مجاز نگفته است؛ پس پیش از برنامهریزی روی ACE، وضعیت دسترسی حسابت را جداگانه بررسی کن و روی سرویسی که هنوز پیشنمایشش هم نیامده، معماری کسبوکارت را قفل نکن. دوم، بخش متنباز ماجرا، یعنی Substrate، از این نظر دستت را بازتر میگذارد؛ چون روی کوبرنتیز خودت اجرا میشود و وابستگیاش به یک سرویس مدیریتشدهٔ خاص کمتر است. و یک نکتهٔ زبانی: همهٔ مستندات رسمی این ابزار فعلاً انگلیسی است؛ اگر تیمت با اصطلاحات سندباکس و هویت آشنا نیست، پیش از راهاندازی، همان مفاهیمی را که در بخش «اول زمینه» خواندی، یکبار با هم مرور کنید.
جمعبندی
گوگل با Agent Compute Engine یک حرف ساده میزند: هر ایجنت یک کامپیوتر میخواهد، با دیوار سختافزاری، بدون رمز در دسترس، و با قابلیت خاموششدن وقتی کاری ندارد. اگر پیشنمایش هم همانطور که گوگل میگوید عمل کند، هزینهٔ ناوگانهای بزرگ پایین میآید و ریسک سرقت رمز کم میشود. اما امروز، توصیهٔ عملی این است: برای ACE اعلام علاقهمندی کن و برای یادگیری، همین حالا Substrate را روی GKE امتحان کن.
پرسشهای متداول
Agent Compute Engine دقیقاً چیست؟
سرویس محاسباتی گوگل کلاد مخصوص ایجنتهای هوش مصنوعی است که به هر ایجنت یک میکرو ماشین مجازی سختافزاریجدا میدهد. این سرویس ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ معرفی شد و پیشنمایش آن در ماههای آینده میآید.
آیا امروز میتوانم از Agent Compute Engine استفاده کنم؟
نه؛ خود ACE هنوز برای مشتریان باز نشده است. چیزی که امروز میشود امتحان کرد، نسخهٔ متنباز آن با نام Agent Substrate روی GKE است.
Agent Compute Engine با Agent Substrate چه فرقی دارد؟
ACE سرویس مدیریتشدهٔ گوگل است که هنوز در پیشنمایش نیست؛ Substrate زمان اجرای متنباز و کوبرنتیزمحور همان معماری است که امروز روی GKE در دسترس است و عددهای عملکردی اعلامشده مال آن است.
چرا رمزها داخل سندباکس نیستند؟
چون اگر ایجنت فریب بخورد یا کد مخرب اجرا کند، چیزی برای دزدیدن ندارد. به گفتهٔ گوگل، رمز سرویس در مسیر خروج، بیرون از سندباکس، به درخواست اضافه میشود.
قیمت Agent Compute Engine چقدر است؟
هنوز اعلام نشده است. در پست رسمی گوگل هیچ قیمتی برای ACE نیامده و ما هم عددی از خودمان نمیسازیم؛ برای اطلاع از پیشنمایش، فرم اعلام علاقهمندی گوگل را پر کن.
عدد ۱۰ برابر تراکم و ۵۰۰ فعالسازی در ثانیه مال کدام محصول است؟
مال Agent Substrate است، نه ACE. گوگل این عددها را در اعتبارسنجی بنچمارک با ۲۰۰ هزار ایجنت برای Substrate اعلام کرده و تأکید میکنیم که آزمون مستقلی برای آن ندیدهایم.
برای شروع چه کار کنم؟
اول دسترسیهای ایجنتت را فهرست کن، بعد Substrate را روی GKE امتحان کن و همزمان برای پیشنمایش ACE در فرم رسمی گوگل اعلام علاقهمندی کن. ایجنتت را هم از همین امروز طوری بنویس که بتواند متوقف و ادامه پیدا کند.
این ابزار برای کاربران ایرانی در دسترس است؟
گوگل در این اعلام چیزی دربارهٔ ایران نگفته است. دسترسی به گوگل کلاد برای کاربران ایرانی محدودیتهای خودش را دارد، پس پیش از برنامهریزی روی ACE، وضعیت حسابت را جداگانه بررسی کن و روی نسخهٔ متنباز Substrate حساب بیشتری باز کن.



