فهرست مطالب
آنتراپیک در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۷ مهر ۱۴۰۵) در یادداشت‌های انتشار پلتفرم توسعه‌دهندگانش، قابلیتی به نام «ورک‌فلوهای پویا» را برای Claude Managed Agents به بتای عمومی برد: از این به بعد یک «ایجنت رهبر» می‌تواند خودش یک برنامه بنویسد که تا ۱۰۰۰ ایجنت را در چند فاز اجرا کند و نتایجشان را ترکیب کند. در تست خود شرکت، این تیمِ ایجنت‌ها ۶۶ از ۷۰ باگ پنهان‌شده را در یک کدبیس ۱۱۶ هزار خطی پیدا کرد؛ در حالی که یک ایجنت تنها در سه تلاش جداگانه، فقط ۱۴ تا ۲۷ باگ را شکار کرد.
اگر تا امروز «ایجنت هوش مصنوعی» برایت یعنی یک دستیار تنها، حالا قرار است با یک «تیم» طرف شوی. قول این مطلب ساده است: می‌فهمی این تیم چطور سازماندهی می‌شود، سقف‌هایش کجاست، هر اجرا چقدر برایت آب می‌خورد — و یک جواب صریح می‌گیری که برای تو می‌صرفد یا باید صبر کنی.
پاسخ کوتاه
خبر: آنتراپیک در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۷ مهر ۱۴۰۵) «ورک‌فلوهای پویا» را برای Claude Managed Agents به بتای عمومی برد؛ اعلام در یادداشت‌های انتشار پلتفرم توسعه‌دهندگان و پست معرفی حساب @ClaudeDevs در همان روز.
ایدهٔ اصلی: به تعریف خود آنتراپیک، «ورک‌فلو برنامه‌ای است که ایجنت‌های زیادی را در فازها اجرا و نتایجشان را ترکیب می‌کند» — و این برنامه را خودِ ایجنت رهبر می‌نویسد، نه تو.
شروع خودکار: خود ایجنت تصمیم می‌گیرد کی یک «ران» (اجرای ورک‌فلو) را شروع کند؛ فراخوانی API جداگانه‌ای لازم نیست و تو فقط در پیام یا دستور سیستمی‌اش راهنمایی‌اش می‌کنی.
سقف‌ها: تا ۱۰۰۰ ایجنت در طول یک ران، حداکثر ۶۴ رشتهٔ هم‌زمان، عمر پیش‌فرض ۲۴ ساعت برای هر ران و حداکثر ۱۰ رانِ باز در هر نشست.
هزینه: خودِ ران قیمت جداگانه ندارد، ولی توکن‌های هر ایجنت با نرخ مدل خودش حساب می‌شود و هر ساعت اجرای نشست هم ۰٫۰۸ دلار؛ مستندات آنتراپیک صراحتاً هشدار می‌دهند که ورک‌فلوها «توکن‌های زیادی» می‌سوزانند.
اول زمینه: «ایجنت» و «ورک‌فلو» یعنی چه؟
قبل از خبر، سه کلمه را سر جای خودشان بنشانیم؛ چون بقیهٔ مطلب روی همین سه کلمه سوار است. اگر این‌ها را بلدی، مستقیم برو سراغ بخش بعد — چیزی را از دست نمی‌دهی.
ایجنت یعنی چه؟
ایجنت یعنی نرمافزاری از جنس هوش مصنوعی که یک کار و چند ابزار دارد و خودش قدم‌های رسیدن به هدف را برمی‌دارد. فرقش با چت‌بات معمولی این است که چت‌بات جواب می‌دهد و تمام؛ ولی ایجنت عمل می‌کند — فایل می‌خواند، کد اجرا می‌کند، وب را می‌گردد. تشبیه ملموسش این است: چت‌بات مثل یک مشاور تلفنی است که فقط حرف می‌زند، ایجنت مثل یک کارآموز است که واقعاً پشت میز می‌نشیند و کار را انجام می‌دهد. جزئیات مهارت‌های کلاد را در آموزش مهارت‌های کلاد پوشش داده‌ایم؛ آن مهارت‌ها همان «ابزارهای» داخل جعبه‌ابزار ایجنت‌اند.
ساب‌ایجنت: وقتی یک ایجنت، کار را به چند نفر می‌سپرد
حالا تصور کن همین کارآموز چند دستیار داشته باشد و کار را بینشان تقسیم کند؛ به هر دستیار ساب‌ایجنت می‌گویند. تا قبل از این خبر، کلاد همین کار را می‌کرد — یک سطح واگذاری و حداکثر ۲۵ دستیار هم‌زمان — و ایجنت اصلی گزارش تک‌تکشان را خودش می‌خواند. برای کارهای متوسط کافی بود، ولی در کارهای صدتکه‌ای، خودِ ایجنت اصلی زیر بار هماهنگی خفه می‌شد.
«مدیریت‌شده» یعنی چه؟
Claude Managed Agents به تعریف خود آنتراپیک، «یک هارنس کاملاً مدیریت‌شده برای اجرای کلاد به‌عنوان ایجنت خودگردان» است؛ یعنی قاب اجرایی نرمافزاری دور مدل که سندباکس امن، ابزارهای داخلی و استریم رویدادهای سمت سرور را آماده تحویل می‌دهد. به زبان ساده: به‌جای اینکه تو خودت سرور، محیط اجرا و ابزارها را بچینی، آنتراپیک همه را بسته‌بندی کرده و تو فقط «کار» را تعریف می‌کنی. این سرویس برای توسعه‌دهندگان و از مسیر API پلتفرم کلاد در دسترس است — نه یک دکمه در اپ چت کلاد.
دقیقاً چه چیزی معرفی شد؟
زیرساخت ایجنت مدیریت‌شده از قبل وجود داشت؛ چیز تازه خودکار شدنِ توزیع کار است. حالا ایجنت رهبر خودش یک «برنامهٔ اجرایی» می‌نویسد و سرور آنتراپیک آن را در پس‌زمینه اجرا می‌کند. اسم رسمی این برنامه ورک‌فلو است و هر بار اجرایش را ران (run) می‌نامند.
ورک‌فلو پویا به زبان ساده
یک مثال واقعی که خود آنتراپیک در یادداشت انتشار زده: «بازبینی صدها سند». فرض کن ۴۰۰ قرارداد داری و می‌خواهی همه را از نظر یک بند حقوقی خاص بررسی کنی. ایجنت رهبر برنامه‌ای می‌نویسد که سندها را به بسته‌های ده‌تایی تقسیم می‌کند، برای هر بسته یک ایجنت می‌سازد، بسته‌ها را در چند «فاز» اجرا می‌کند و در پایان یافته‌های همه را در یک گزارش واحد ترکیب می‌کند. «پویا» بودنش یعنی این برنامه از قبل توسط تو نوشته نشده؛ ایجنت آن را در لحظه و متناسب با همان کار می‌سازد.
فرقش با ساب‌ایجنت معمولی چیست؟
در مدل قدیمی، ایجنت اصلی خودش کارها را واگذار می‌کرد و گزارش تک‌تک دستیارها را می‌خواند — مثل مدیری که هر ایمیل را خودش باز می‌کند. در مدل تازه، به نوشتهٔ راهنمای ارکستراسیون آنتراپیک، «کلاد برنامه‌ای می‌نویسد تا ایجنت‌ها را بدون دخالت مستقیم کلاد هماهنگ کند»؛ یعنی نتایج در قالب کد از یک ایجنت به ایجنت بعدی می‌رسد و رشتهٔ اصلی هم‌زمان می‌تواند به گفت‌وگو با تو ادامه دهد. به زبان خیلی ساده: قبلاً مدیر همه‌کاره بود، حالا مدیر فقط نقشه می‌کشد و یک سیستم، نقشه را اجرا می‌کند.
جریان یک «ران» از شروع تا پایان
حالا که تصویر کلی را داری، ببینیم یک رانِ واقعی قدم‌به‌قدم چه مسیری طی می‌کند. این همان چیزی است که اگر توسعه‌دهنده باشی، در لاگ‌هایت خواهی دید.
قدم اول: خود ایجنت تصمیم می‌گیرد
عجیب‌ترین بخش ماجرا همین‌جاست: هیچ‌چیز در این فرایند از توسعه‌دهنده تأیید شروع نمی‌خواهد. تو کارت را در یک پیام توصیف می‌کنی — یا در دستور سیستمیِ (system prompt) ایجنت می‌نویسی «اگر کار بیش از فلان تکه داشت، ران شروع کن» — و از همان‌جا ایجنت خودش تشخیص می‌دهد که آیا و کی یک ران لازم است. به نوشتهٔ مستندات، «فراخوانی API جداگانه‌ای» برای شروع ران وجود ندارد؛ اهرم تو اقناع است و هرچه دستور سیستمی‌ات شفاف‌تر باشد، تصمیم ایجنت دقیق‌تر می‌شود.
قدم دوم: اجرا در فازها، در پس‌زمینه
وقتی ران شروع شد، سرور آنتراپیک برنامهٔ ورک‌فلو را در پس‌زمینه اجرا می‌کند؛ لازم نیست اتصالت باز بماند یا منتظر بمانی. اجرا «فازی» است: ایجنت رهبر کار را به فازها می‌شکند، در هر فاز تعدادی ایجنت را به کار می‌گیرد و یافته‌های آن فاز را راستی‌آزمایی می‌کند. وضعیت هر ران را می‌توانی از رویدادهای workflow_run.* روی استریم رویدادهای نشست دنبال کنی.
قدم سوم: ترکیب نتایج
در پایان، ایجنت رهبر خروجی همهٔ ایجنت‌ها را در یک نتیجهٔ واحد ترکیب می‌کند. ایجنت‌های هر ران را می‌توان به دو شکل تعیین کرد: یا خودِ ورک‌فلو آن‌ها را تعریف می‌کند، یا تو از قبل حداکثر ۲۰ ایجنت را لیست می‌کنی و ورک‌فلو از میان همان‌ها انتخاب می‌کند. مواردی که مستندات به‌عنوان نمونه زده — ممیزی (audit)، مهاجرت (migration)، تحقیق عمیق و بازبینی متقابل (cross-checking) — همه از همین جنس‌اند: کارهایی که تکه‌تکه‌اند ولی در پایان باید یک جواب واحد بدهند.
سقف‌ها و محدودیت‌ها
جدول زیر سقف‌های رسمی را که آنتراپیک در صفحهٔ «Workflow runs» مستنداتش اعلام کرده نشان می‌دهد (خوانده‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶). این عددها را جدی بگیر؛ چون عبور از سقف اول یعنی مرگ ران:
محدودیت | مقدار | توضیح |
|---|---|---|
ایجنت در طول عمر یک ران | تا ۱۰۰۰ ایجنت | اگر بیشتر شود، ران با خطای thread_limit_error تمام می‌شود |
رشته‌های هم‌زمان | تا ۶۴ رشته | آنتراپیک می‌گوید API این عدد را تضمین نمی‌کند |
عمر هر ران | ۲۴ ساعت (پیش‌فرض) | ایجنت می‌تواند عمر دیگری تعیین کند |
ران‌های باز در هر نشست | ۱۰ ران | ران‌های بیکار هم در این سقف حساب می‌شوند |
چه کسی ران را شروع می‌کند | فقط ایجنت رشتهٔ اصلی | ران‌ها تودرتو نمی‌شوند؛ یک ران نمی‌تواند ران دیگری بسازد |
روشن/خاموش | پیش‌فرض: روشن | با تایپ multiagent_20261001 هم ورک‌فلو و هم ساب‌ایجنت فعال‌اند؛ از تنظیم workflows می‌شود خاموشش کرد |
جدول را این‌طور بخوان: عدد ۱۰۰۰ سقف کل عمر ران است، نه تعداد هم‌زمان‌ها — در هر لحظه حداکثر ۶۴ ایجنت واقعاً موازی کار می‌کنند. و یک نکتهٔ مهم که خود مستندات می‌گوید: «سرور سقف‌ها و قواعد دیگری هم برای ورک‌فلوها دارد که در مستندات لیست نشده‌اند.» یعنی این جدول، همهٔ ماجرا نیست.
تست معروف: ۷۰ باگ در ۱۱۶ هزار خط کد
آنتراپیک برای اینکه نشان دهد این همه ایجنت به چه دردی می‌خورد، یک تست طراحی کرد که حالا همه‌جا نقل می‌شود. اما قبل از هیجان‌زده شدن، ببینیم دقیقاً چه کردند — و چه نکردند.
چطور تست کردند؟
تیم آنتراپیک ۷۰ باگ را عمداً در یک کدبیس ۱۱۶ هزار خطی پنهان کرد — یعنی یک پروژهٔ نرمافزاری در ابعاد یک محصول متوسط شرکتی. بعد دو حالت را سه‌بار امتحان کردند: در حالت اول یک ایجنت تنها را فرستادند سراغ کد و در سه ران، به‌ترتیب ۱۴، ۱۵ و ۲۷ باگ پیدا کرد. در حالت دوم ورک‌فلو پویا را به کار گرفتند و در هر سه ران دقیقاً ۶۶ باگ پیدا شد. این نتیجه را حساب @ClaudeDevs در ۹ اکتبر منتشر کرد و رسانه‌هایی مثل The Decoder و AIDailyPost آن را پوشش دادند.
این عددها را چطور بخوانیم؟
اول، این تست خود آنتراپیک است؛ آزمون مستقلی نیست و ما هم آن را تکرار نکرده‌ایم — پس عدد ۶۶ را مثل یک بنچمارک بی‌طرف نخوان. دوم، جزئیات مهمی اعلام نشده: معلوم نیست با کدام مدل تست شده و هر ران چقدر توکن سوزانده. سوم، پایداری نتیجه (سه‌بار ۶۶) چشمگیر است، ولی روی یک نوع کار به دست آمده. درست‌ترین خوانش: «ارزش امتحان کردن روی بار کاری خودم را دارد»، نه «حتماً سه‌برابر بهتر است».
هزینه: ورک‌فلو مجانی است، توکن‌ها نه
اینجا جایی است که خیلی‌ها گول عدد «۱۰۰۰ ایجنت» را می‌خورند و فکر می‌کنند یک سرویس گران‌قیمت خریده‌اند. واقعیت ظریف‌تر است.
مدل قیمت‌گذاری
به نوشتهٔ مستندات، خودِ ران قیمت جداگانه‌ای ندارد. دو قلم می‌پردازی: اول، توکن‌های هر ایجنت با نرخ همان مدل؛ دوم، ۰٫۰۸ دلار برای هر ساعت اجرای نشست. نکتهٔ کلیدی: هر ایجنتِ اضافه یعنی توکنِ اضافه، پس هزینه با تعداد ایجنت‌ها تقریباً خطی بالا می‌رود.
چطور هزینه را مهار کنید؟
مستندات آنتراپیک سه توصیهٔ مشخص دارد. اول: کوچک شروع کن — برای اولین تست، ۱۰۰۰ ایجنت را نشانه نگیر. دوم: برای نشست یک بودجه (session budget) تعیین کن؛ با رسیدن به سقف، همهٔ ران‌های باز متوقف می‌شوند. سوم: فیلد usage هر پاسخ را از روز اول لاگ کن تا هزینهٔ هر درخواست را همان‌موقع ببینی، نه آخر ماه در صورت‌حساب.
بحث داغ: آیا هزار ایجنت «اتلاف توکن» است؟
هر فناوری تازه‌ای منتقد دارد، ولی این یکی منتقدش را از داخل صنعت پیدا کرده — و همین بحث را جالب می‌کند.
حرف منتقدان
به گزارش The Decoder، یک مهندس ارشد OpenAI اخیراً رویکرد «ازدحام ایجنت‌ها» (agent swarms) را «اتلاف عظیم توکن» خوانده است. استدلالش ساده است: به‌جای صدها ایجنتِ نیمه‌کاره که هر کدام بخشی از کار را با کیفیت متوسط انجام می‌دهند، یک ایجنت قوی‌تر و متمرکز می‌تواند با توکن کمتر، نتیجهٔ بهتری بگیرد. این حرف بی‌ربط نیست — هماهنگیِ صدها عامل خودش هزینه دارد: پیام‌های رفت‌وبرگشت، تکرار کارها و خطاهای تجمیعی.
پاسخ آنتراپیک و موضع میانه
پاسخ آنتراپیک عملاً همان تست ۶۶ باگ است: «به‌جای حرف، عدد ببین». ولی منصفانه این است که هر دو طرف را نگه داری: آن تست روی یک کارِ خاص انجام شده و هزینه‌اش هم اعلام نشده؛ پس نه سند پیروزی است، نه حرف منتقد بدون تست پذیرفتنی. موضع میانه — که خود The Decoder هم به آن رسیده — این است: مقرون‌به‌صرفه بودن این روش هنوز محل بحث است و تنها راه فهمیدنش، تست روی بار کاری خودت است. حدس نزن، اندازه بگیر.
برای چه کارهایی ساخته شده؟
اگر بخواهی بدانی این ابزار اصلاً برای توست یا نه، به فهرست کارهایی نگاه کن که مستندات آنتراپیک برایش مثال زده — و از خودت بپرس کارت شبیه کدام است:
ممیزی کد (audit): همان تست ۷۰ باگ؛ اگر کدبیس بزرگی داری که مدت‌هاست کسی همه‌اش را نخوانده، این دقیقاً همان سناریوست.
مهاجرت (migration): مثلاً ارتقای یک کتابخانه در صدها فایل؛ کاری تکراری، تکه‌تکه و خسته‌کننده که ایجنت تنها وسطش گم می‌شود.
بازبینی انبوه سند: همان مثال رسمی «صدها سند» — قراردادها، رزومه‌ها، گزارش‌ها؛ هر سند یک تکه، یک ایجنت.
تحقیق عمیق و بازبینی متقابل: وقتی یک سؤال چند زیرسؤال دارد و در پایان باید یک جمع‌بندی واحد بدهی؛ هر زیرسؤال دست یک ایجنت، ترکیب نهایی دست رهبر.
نکتهٔ مشترک همهٔ این‌ها: کار باید تکه‌تکه‌شدنی باشد. اگر کارت یک تکهٔ واحد و به‌هم‌پیوسته است — مثلاً نوشتن یک متن خلاقانه — ورک‌فلو نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه کیفیت را هم پایین می‌آورد.
سه قدم برای روشن کردنش
اگر توسعه‌دهنده‌ای و روی API پلتفرم کلاد کار می‌کنی، فعال‌سازی‌اش سه قدم است — طبق همان چیزی که یادداشت انتشار آنتراپیک گفته. دربارهٔ خود Claude Code در بررسی کلاد کد نوشته‌ایم؛ اگر با آن کار کرده‌ای، قدم سوم برایت آشناست.
قدم‌ها
تایپ ایجنت را عوض کن: فیلد multiagent ایجنت را روی multiagent_20261001 بگذار و ورک‌فلوها را فعال کن. با همین تایپ، هم ورک‌فلوها و هم ساب‌ایجنت‌ها به‌صورت پیش‌فرض روشن‌اند؛ اگر فقط ورک‌فلو می‌خواهی، ساب‌ایجنت‌ها را جداگانه خاموش کن.
هدر بتا را اضافه کن: در درخواست‌ها هدر managed-agents-2026-04-01 را بفرست تا وارد بتای عمومی شوی. بدون این هدر، قابلیت فعال نمی‌شود.
به ایجنت بگو کی شروع کند و ران را دنبال کن: در system prompt بنویس در چه شرایطی ران شروع شود، و وضعیت ران‌ها را از رویدادهای workflow_run.* روی استریم نشست بخوان. اگر از Claude Code استفاده می‌کنی، دستور /claude-api managed-agents-onboard فرایند آماده‌سازی را برایت انجام می‌دهد.
نکتهٔ امنیتی مهم: شروع ران پشت «مجوز» نیست
این را دوبار بخوان چون مهم است: به نوشتهٔ صریح مستندات، «سیاست‌های مجوز روی ابزارهایی اعمال می‌شوند که ایجنت‌های ران صدا می‌زنند، نه روی شروع خودِ ران.» یعنی ایجنت برای روشن کردن یک لشکر ۱۰۰۰ نفره از تو اجازه نمی‌خواهد؛ مجوزها فقط جلوی دسترسی آن‌ها به ابزارهای حساس را می‌گیرند. اگر این موضوع اذیتت می‌کند، ورک‌فلوها را از تنظیم workflows در بلاک multiagent کاملاً خاموش کن. از همکاری ایمنی OpenAI و Anthropic و گوگل تا ماجرای ایجنت‌های سرکش در ویکی‌پدیا، دانستنِ دقیقِ «چه چیزی پشت مجوز است و چه چیزی نیست» دیگر یک ضرورت است، نه یک انتخاب.
چیزهایی که هنوز روشن نیست
این‌ها را هنوز هیچ‌کس اعلام نکرده:
هزینهٔ واقعی هر ران: در تست ۶۶ باگ نه توکن مصرفی اعلام شده نه هزینهٔ دلاری.
مدل تست: معلوم نیست آنتراپیک تست را با کدام مدل کلاد انجام داده — و این روی تعمیم نتیجه اثر مستقیم دارد.
سقف‌های پنهان سرور: خود مستندات می‌گوید قواعد دیگری هم هست که لیست نشده؛ یعنی ممکن است در عمل به دیوارهایی بخوری که در جدول بالا نیستند.
پایان بتا: آنتراپیک نگفته این قابلیت کی از بتا خارج می‌شود و آیا در نسخهٔ نهایی، سقف‌ها یا قیمت‌گذاری عوض می‌شود یا نه.
نکته‌ای برای خوانندهٔ فارسی‌زبان
سه نکتهٔ صریح، بدون حاشیه. اول: این یک سرویس توسعه‌دهنده (API) است، نه قابلیتی در اپ چت کلاد؛ پس اگر کاربر عادی کلاد هستی، این خبر فعلاً برایت تماشایی است نه کاربردی. دوم: آنتراپیک به کاربران ایران سرویس نمی‌دهد و کار با API آن نیازمند حساب توسعه‌دهنده با صورت‌حساب دلاری است. سوم — نکتهٔ امیدوارکننده: معماری «ورک‌فلو پویا» در انحصار یک شرکت نمی‌ماند؛ اگر با مدل‌های متن‌باز کار می‌کنی، همین الگو (رهبر + فاز + ترکیب) را می‌شود با فریم‌ورک‌های ایجنت متن‌باز هم پیاده کرد.
جمع‌بندی
آنتراپیک با ورک‌فلوهای پویا، مدیریتِ تیمِ ایجنت‌ها را از دوش تو برداشت و روی دوش خودِ ایجنت گذاشت: یک رهبر، تا ۱۰۰۰ کارگر، اجرای فازی در پس‌زمینه و یک گزارش واحد در پایان. تست ۶۶ از ۷۰ باگ امیدوارکننده است، ولی تستِ خودِ شرکت است و قیمتش را نمی‌دانیم. پس تصمیم روشن است: اگر توسعه‌دهنده‌ای و یک کارِ تکه‌تکه‌شدنیِ واقعی داری — ممیزی یک کدبیس قدیمی، مهاجرت یک کتابخانه، بازبینی صدها سند — با یک بودجهٔ کوچک و یک بنچمارک از جنس کارِ خودت امتحانش کن. اگر کارت تک‌تکه نیست یا هنوز با API کلاد کار نکرده‌ای، صبر کن تا از بتا خارج شود؛ عجله در دنیای ایجنت‌ها معمولاً به‌صورت توکنِ سوخته برمی‌گردد.
سؤال‌های پرتکرار
ورک‌فلو پویا با ساب‌ایجنت چه فرقی دارد؟
در ساب‌ایجنت، ایجنت اصلی خودش به هر دستیار دستور می‌دهد و گزارششان را می‌خواند. در ورک‌فلو پویا، ایجنت رهبر یک «برنامهٔ اجرایی» می‌نویسد و سرور آن را در پس‌زمینه اجرا می‌کند؛ هماهنگی در قالب کد انجام می‌شود و رشتهٔ اصلی آزاد می‌ماند.
آیا واقعاً ۱۰۰۰ ایجنت هم‌زمان کار می‌کنند؟
نه. سقف ۱۰۰۰ مربوط به کل عمر یک ران است؛ در هر لحظه حداکثر ۶۴ رشته می‌توانند هم‌زمان فعال باشند — و آنتراپیک می‌گوید API حتی همین ۶۴ را هم تضمین نمی‌کند. پس «۱۰۰۰ ایجنت» را ظرفیت کل بدان، نه ارتش هم‌زمان.
هزینهٔ یک ران چقدر است؟
خودِ ران قیمت جداگانه ندارد. دو قلم می‌پردازی: توکن‌های مصرفی هر ایجنت با نرخ مدل خودش، به‌علاوهٔ ۰٫۰۸ دلار برای هر ساعت اجرای نشست. چون هر ایجنت اضافه یعنی توکن اضافه، مستندات هشدار می‌دهند که ورک‌فلوها «توکن‌های زیادی» می‌سوزانند و توصیه می‌کنند با بودجهٔ نشست (session budget) سقف بگذاری.
چطور جلوی شروع ناخواستهٔ ران را بگیرم؟
دو راه داری: یا در system prompt دقیق بنویس ایجنت در چه شرایطی ران شروع کند (چون شروع ران پشت مجوز نیست و فقط با «اقناع» کنترل می‌شود)، یا ورک‌فلوها را از تنظیم workflows در بلاک multiagent کاملاً خاموش کنی. با تایپ multiagent_20261001 هر دو حالت به‌صورت پیش‌فرض روشن‌اند.
آیا این قابلیت در اپ چت کلاد هم هست؟
نه. ورک‌فلوهای پویا مخصوص Claude Managed Agents است که یک سرویس توسعه‌دهنده روی API پلتفرم کلاد است و با هدر بتای managed-agents-2026-04-01 فعال می‌شود. کاربران اپ چت کلاد به آن دسترسی ندارند.
از ایران می‌شود از آن استفاده کرد؟
نه به‌صورت مستقیم. آنتراپیک به کاربران ایران سرویس نمی‌دهد و استفاده از API آن نیازمند حساب توسعه‌دهنده با صورت‌حساب دلاری است. ولی الگوی معماری‌اش (رهبر + اجرای فازی + ترکیب نتایج) را می‌شود با فریم‌ورک‌های ایجنت متن‌باز هم پیاده‌سازی کرد.
این قابلیت کی از بتا خارج می‌شود؟
اعلام نشده. آنتراپیک فقط گفته ورک‌فلوهای پویا در بتای عمومی‌اند و نگفته در نسخهٔ نهایی سقف‌ها، قیمت‌گذاری یا رفتار شروع ران تغییری می‌کند یا نه. تا آن روز، هر عددی در این مطلب را «شرایط بتا» بخوان.
منابع
The Decoder — Anthropic's Claude can now orchestrate up to 1,000 AI agents in parallel through dynamic workflows
FourWeekMBA — Claude Managed Agents Adds Workflows of Up to 1,000 Agents
AIDailyPost — Claude Now Coordinates 1,000 AI Agents in Parallel
MIXED.de — Claude now writes its own programs to run up to 1,000 agents, and starts them itself
TSN Media — Claude Managed Agents Adds Dynamic Workflows (Beta)
Mike Gingerich — Anthropic Debuts Dynamic Workflows for Claude — 1,000 Agents
